پرهیز از اندیشه های تکفیری صفحه 86

تذکّر اول- شفاعت ربطی به شرک ندارد

گاه ممکن است بعضی تصور کنند که به شفاعت گرفتن، از موجبات شرک شمرده می‌شود، چنان‌که در سخن خدای تعالی آمده است:

وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ وَ یَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ (یونس: 18)

و به جای خدا، چیزهایی را می‌پرستند که نه به آنان زیان می‌رساند و نه به آنان سود می‌دهد. و می‌گویند: «اینها نزد خدا شفاعتگران ما هستند.

و دیگر سخن خدای متعال که فرمود:

وَ الَّذِینَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِیاءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِیُقَرِّبُونا إِلَی اللَّهِ زُلْفی (زمر: 3)

و کسانی که به جای او دوستانی برای خود گرفته‌اند [به این بهانه که:] ما را هر چه بیشتر به خدا نزدیک گردانند.

باید دانست اعتقاد به شفاعت از امور مسلّم دین حنیف اسلام به شمار می‌آید. قرآن کریم نیز در چندین آیه، عقیده به شفاعت را بیان داشته است؛ از جمله:

یَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِیَ لَهُ قَوْلًا (طه: 109)

در آن روز، شفاعت [به کسی] سود نبخشد، مگر کسی را که [خدای] رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آید.