پرهیز از اندیشه های تکفیری صفحه 88

آنها با این اعتقاد که آنها را در کارهایی که به خدای بزرگ‌تر اختصاص ندارد، به خودی خود و مستقل از آن خدا، قادر به رساندن سود و زیان می‌دانستند.

تذکر دوم: توسل ربطی به شرک ندارد

حقیقت توسل این است که بنده به خدا توجه کند و او را بخواند و در دعای خود، صفات بلند و والای خداوند را ذکر کند که به برآورده شدن حاجتش مربوط می‌شود، مانند وسعت دامنه رحمت و آمرزش خدا و به چنین صفاتی متوسل شود. گاه نیز به جایگاه خاصی که پیامبران و صالحان نزد خدای متعال دارند، توسل می‌جوید. در صحیح بخاری آمده است که عمر بن خطاب به عباس بن عبدالمطلب، عموی پیامبر اکرم (ص) توسل پیدا کرده و گفته است: «خداوندا، پیش از این به پیامبرت متوسل می‌شدیم و تو ما را سیراب می‌کردی. حال به عموی پیامبرت توسل می‌جوییم؛ ما را سیراب کن».(1)

بنابراین، دست یازیدن به وسایلی که موجب قرب و نزدیکی به خدای متعال می‌شود، از بدیهیات و مسلّمات دین است. خداوند عزوجل عباداتی را به ما آموخته و کارهایی را برای ما تشریع فرموده است که با انجام دادن آنها به او نزدیک می‌شویم که با یک عبارت کلی در قرآن کریم از آنها سخن گفته است: