جلوه های رحمت الهی صفحه 113

یَا مَوْلایَ وَ تُکافَأُ صَنَائِعُکَ یَا سَیِّدِی » .

ای سرورم ! سپاست نگذارند مگر به توفیقی از سوی خودت ، که آن نیز موجب سپاس دیگری است و بر کوچک ترین نعمت شکرت ننمایند مگر آنکه بر آن شکر شکری دیگر را سزاوار شوی ، ای معبود من ! پس چه زمانی نعمت هایت برشمرده شود و ای آقای من ! چه هنگامی به عطاهایت پاداش داده شود و پاداش متقابل به خوبی هایت برگردانند ؟ !

« فَکَمْ مِنْ سَیِّئَهٍ أَخْفاها حِلْمُکَ حَتَّیٰ دَخِلَتْ وَ حَسَنَهٍ ضاعَفَها فَضْلُکَ حَتَّیٰ عَظُمَتْ عَلَیْهَا مُجَازَاتُکَ » (1) .

چه بسیار گناهانی که آن را با بردباریت پوشانیدی تا از میان رفت و چه بسیار نیکی هایی که فضل و احسانت آن را چندین برابر کرد تا پاداش دادنت بر آن بزرگ شد ! !

ارزیابی صحیح و غلط

در بینش اهل توحید و مردمان بابصیرت و حقیقت شناسان باکرامت ، سند و معیار عزت و شرف انسان بندگی خداست که مطلع الفجر رحمت و لطف و عنایت اوست .

امیر المؤمنین علیه السلام در این زمینه عالی ، باارزش ترین سخن و کلام را دارد :

« إِلٰهِی کَفیٰ بِی عِزّاً أَنْ أَکُونَ لَکَ عَبْداً، وَ کَفیٰ بِی فَخْراً أَنْ تَکُونَ لِی رَبّاً، أَنْتَ