جلوه های رحمت الهی صفحه 142

و تحریکی بنده مقربش را زیر نظر می گیرد و او را در فضای ولایت خود از هر نقصی به کمال می رساند .

. . . یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمٰاتِ إِلَی النُّورِ . . . (1) .

. . . آنان را از تاریکی های جهل ، شرک ، فسق و فجور به سوی نورِ ایمان ، اخلاق حسنه و تقوا بیرون می برد . . .

در این زمینه حدیث معروف و بسیار مهم قرب فرائض و قرب نوافل که مورد قبول شیعه و غیر شیعه است بسیار گویاست .

حضرت امام باقر علیه السلام در حدیثی قدسی از جناب حق جل و علا روایت می کند که خدا فرمود :

« وَ مَا یَتَقَرَّبُ إلَیَّ عَبْدٌ مِن عِبَادِی بِشَیءٍ أحَبَّ إلَیَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَیْهِ وَ إنَّهُ لَیَتَقَرَّبُ إلَیَّ بِالنَّافِلَهِ حَتّی أحِبَّهُ فَإذَا أحْبَبْتَهُ کُنْتُ إذاً سَمْعَهُ الَّذی یَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذی یُبْصِرُ بِهِ وَ لِسَانَهُ الَّذی یَنْطِقُ بِهِ وَ یَدَهُ الَّتی یَبْطِشُ بِهَا إن دَعانی أجَبْتُهُ وَ إن سَألَنی أعْطَیْتُهُ » (2) .

هیچ بنده ای از بندگانم به سبب چیزی محبوب تر از انجام واجباتی که بر او واجب نموده ام به من تقرب نمی جوید و او به وسیله مستحبات آن قدر به من نزدیک می شود تا محبوب من گردد ، چون محبوب من شود گوشش خواهم بود که با آن می شنود و چشمش خواهم بود که با آن می نگرد و زبانش خواهم بود که با آن سخن می گوید و دستش خواهم بود که با آن