آفریدگار جهان صفحه 125

یک وظیفه بسیار حساس و پرخطر

خون شریانی هنگامی که از بطن چپ با فشار به سوی دورترین نقاط بدن حرکت می کند، حامل ماده حیاتی اکسیژن است و همان طوری که دیدیم خون مزبور وقتی که در مویرگ های بیشمار بدن پخش گردید، ماده حیاتی اکسیژن را تحویل سلول ها داده و گازکربنیک را که یک گاز سمی است از آنها باز پس می گیرد و با رنگی تیره و افسرده راه قلب را در پیش می گیرد.

این خون نه تنها ماده حیاتی اکسیژن را از دست داده است بلکه اساساً، مسموم هم می باشد، به همین جهت دیگر قابل استفاده بدن نیست و می دانیم که به خارج هم ریخته نمی شود و نباید هم چنین باشد، زیرا خون به هر صورت از مواد گرانبها و پرارزش بدن ماست که جز در موارد ضروری

نمی توان از آن چشم پوشی کرد.

بنابراین باید خون مزبور به پاس فداکاری و خدماتی که انجام داده به صورت قابل استفاده درآید. برای این منظور، قلب، این خون را به خود پذیرفته و آن را از راه بطن راست به ریه ها تحویل می دهد. خون کثیف (به ترتیبی که خواهیم دید) در پالایشگاه ریه ها تصفیه شده و دوباره شفافیت، نشاط و مواد حیاتی از دست رفته را باز می یابد و باز از آنجا برای انجام مأموریت جدید خود رهسپار قلب می گردد.

باید دانست که احتیاج بدن و سلول های آن به این ماده حیاتی که از راه تنفس تأمین می شود به مراتب بیشتر از نیازمندی آن به موادغذایی است و مقاومت بدن در مقابل نبودن مواد غذایی خیلی بیشتر از مقاومت آن در مقابل کمبود اکسیژن می باشد; به دلیل این که