آفریدگار جهان صفحه 247

جالب توجه این که امام صادق ((علیه السلام))- یکی از پیشوایان بزرگ دین اسلام - در ضمن بیانات مفصلی که درباره اسرار توحید در جهان آفرینش برای یکی از یارانش به نام «مفضّل بن عمر» شرح می دهد، در مورد فایده گریه نوزدان چنین می فرمایند:

«ای مفضل! در سر نوزاد رطوبت هایی است که اگر همان جا بماند عواقب خطرناکی از قبیل نابینایی و مانند آن به بار می آورد، ولی گریه سبب می شود که آن رطوبت ها به صورت قطرات اشک از سر او خارج گردد و تندرستی و سلامت او را تضمین کند! نوزاد از گریه کردن استفاده می برد در حالی که پدر و مادر، خود را برای ساکت کردن او به زحمت می اندازد و وسائل استراحت او را از هر نظر فراهم می سازند تا گریه نکند، غافل از این که گریه برای او بهتر و نتیجه بخش تر است. همچنین چه مانعی دارد که بسیاری از موجودات، دارای فواید و منافعی باشند که افراد منکر هدف در سازمان آفرینش، از آن بی خبر باشند...»

خوب ملاحظه می کنید! همین گریه که یک موضوع پیش پا افتاده است، علاوه بر این که یگانه راهی است که کودک می تواند

نیازمندی های مختلف و ناراحتی هایش را به وسیله آن برای پدر و مادر شرح دهد، چه نقش مؤثری در سلامت و رشد و نمو کودک دارد. این یک نمونه کوچک است. با این وضع آیا شما عقیده دارید که اگر اسرار بعضی از حوادث و موجودات عالم را درک نکردیم، می توانیم آن همه نقاط روشن و خیره کننده توحید را فراموش کرده و راه انکار را بپوییم؟