آفریدگار جهان صفحه 62

به زمین، ستاره ای است به نام «پروکسیما» که 52 ماه نوری از زمین فاصله دارد و از ستاره «شعرا» مدت 9 سال نوری به ما می رسد! و سرانجام، بعضی از ثوابت هم هستند که نور آنها در مدت 17 هزار سال نوری به زمین می رسد و بعض دیگر مدت 3 میلیون سال نوری طول می کشد!!!

به راستی که تصور این فاصله محیّرالعقول، گیج کننده است. آنهایی که می گویند: «جهان متناهی و محدود است»، اندازه ای که برای عالم تعیین کرده اند، کمتر از اندازه قائلین به غیر متناهی بودن عالم نیست. آنها می گویند: «اشّعه نور اگر بخواهند از یک قطب عالم هستی به طرف قطب دیگ عالم حرکت کند، طبق آخرین تحقیقات بیش از

20 میلیارد سال نوری طول می کشد!» راستی این محدودیت حیرت انگیز چیزی شبیه نامحدود است!.

نکاتی از عظمت عالم بالا

1. طبق محاسبات دقیق، هر روز 350 هزار میلیون تن از حجم خورشید تبدیل به حرارت و انرژی می شود ولی جالب توجه این که این نقصان فاحش، طی سالیان دراز، اثر محسوسی بر نور و حرارت آن نگذاشته است. (زیرا نوع انرژی، اتمی است!)

2. در شب های صاف و بدون ابر، توده ای از ستارگان را می توان دید که با وضع مخصوصی، تشکیل صورتی مخصوص داده اند، اما با چشم غیر مسلح، بیش از چند ستاره دیده نمی شود که به شکل خاصی، دور هم قرار گرفته اند. دانشمندان قدیم نجوم، برای هر یک از آنها اسمی گذارده اند که اکنون هم به همان نام شناخته می شوند. از جمله صورت «الجاثی علی رکبتیه» است که ظاهراً چند ستاره بیش تر نیست، اما پشت دوربین های نجومی در حدود 30 هزار ستاره است و فاصله آنها از ما 36 هزار سال نوری است.

3. داستان حرارت ستارگان، موضوعی بسیار قابل توجه است. همانطور که قبلا ذکر کردیم، درجه حرارت در سطح خارجی خورشید ْ6000 + است، در حالی که درجه حرارت سطح خارجی ستارگان جُدی، و شعری به ْ8000+ و ْ000,11+ می رسد و در داخل آنها از میلیون ها درجه هم تجاوز می کند.