قرآن و علوم انسانی صفحه 167

شوخی یک پدیده اجتماعی است. منبعی از پیوستگی اجتماعی و بخشی از مهارت های اجتماعی است که مردم را قادر می سازد تنش های خود را تخلیه کنند و همبستگی را افزایش دهند. شوخی در عین حال پاداش های اجتماعی را ایجاد می کند. استفاده از روش هوشمندانه ارتباطهای کلامی موجب نظم در زیردستان و حفظ ارتباط مثبت می شود(1).

ل - شاد کردن افراد: طبعاً مردم نزد کسی که شادی و سرور می گستراند و به آن ها انبساط خاطر می دهد احساس راحتی می کنند، اما کسی که همیشه در شکوه می گشاید و دفتر بدبینی و شکست باز می کند مورد تنفّر مردم است و هیچ کس همنشینی او را نمی پذیرد و ترجیح می دهند از او برکنار باشند(2). شاد کردن قلب دیگران در تحکیم روابط اجتماعی و تقویت روابط عاطفی نقشی بسزا دارد.

خداوند به داود نبی علیه السلام وحی کرد که:

«بنده ای با حسنه ای نزد من می آید و من بهشت را بر او روا می دانم و او را در آن جا حاکم می گردانم، داود گفت: آن چه حسنه ای است؟ خداوند فرمود: قلب بنده مؤمن را شاد می کند. ولو با دادن یک دانه خرما»(3).

امام صادق علیه السلام می فرماید:

«هنگامی که مؤمن از قبرش برانگیخته شود، «صورتی» در پیش روی او به راه می افتد و هرگاه شخص مؤمن صحنه ای از صحنه های وحشتزای روز قیامت را ببیند آن صورت به او خطاب می کند که: نترس و نهراس و غمگین مشو و بشارت و کرامت باد تو را از سوی خداوند عزوجل، همین که او را به

1- (1) همان، ص 118.
2- (2) مدرسی، هادی، دوستی و دوستان، ص 419.
3- (3) عن ابی عبدالله: «قال اوْحَیَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ الی دَاوُدَ علیه السلام انَّ الْعَبْدَ مِنْ عِبادی لَیَاْتینِی بِالْحَسَنَهِ فَاُبیحُهُ جَنَّتِی قال: فَقَالَ دَاوُدُ یَا رَبِّ وَ مَا تِلْکَ الْحَسَنَهُ قَالَ یُدْخِلُ عَلَی عَبْدِیَ المُوْمِنِ سُرُوراً وَلَوْ بِثَمْره، قَالَ: فقال دَاوُد علیه السلام یَا رَبِّ حَقٌّ لِمَنْ عَرَفَک انْ لاَیَقْطَعَ رَجَاَءَهُ مِنْکَ»؛ بحار الانوار، ج 7، ص 283.