قرآن و علوم انسانی صفحه 289

عَلِیمٌ) ؛ «و هر کس آن [وصیت] را بعد از شنیدنش تغییر دهد، پس گناهش تنها بر کسانی است که آن را تغییر می دهند؛ براستی خدا، شنوای داناست».

11-3. دو شاهد عادل گرفتن برای وصیت و احکام مربوطه (مائده/ 106)(1)

(یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا شَهادَهُ بَیْنِکُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ حِینَ الْوَصِیَّهِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْکُمْ أَوْ آخَرانِ مِنْ غَیْرِکُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِی الْأَرْضِ فَأَصابَتْکُمْ مُصِیبَهُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُما مِنْ بَعْدِ الصَّلاهِ فَیُقْسِمانِ بِاللّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لا نَشْتَرِی بِهِ ثَمَناً وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبی وَ لا نَکْتُمُ شَهادَهَ اللّهِ إِنّا إِذاً لَمِنَ الْآثِمِینَ) ؛ «ای کسانی که ایمان آورده اید! هنگامی که مرگ یکی از شما فرا رسد، در هنگام وصیّت [باید] از بین شما، دو (نفر) عادل را به گواهی دادن میان خود [فرا خوانید]؛ یا اگر شما در زمین مسافرت کردید، و مُصیبت مرگ، شما را فرا رسید، (و گواه مسلمان نیافتید،) دو (نفر) دیگر از غیر (همکیشان خود) تان را [به گواهی بطلبید]. و اگر (در راستگویی گواهان) شک کردید، آن دو را بعد از نماز نگاه می دارید، پس آن دو به خدا سوگند یاد کنند که: «این (گواهی به حقّ) را به هیچ بهایی نمی فروشیم، و اگر چه (به سود) نزدیکان باشد؛ و گواهی الهی را پنهان نمی کنیم، که (اگر چنین کنیم) در این هنگام حتماً ما از گناهکارانیم».

11-4. وصیت در حق زنان و سرنوشت آنان بعد از مرگ شوهران (بقره/ 240)(2)

(وَ الَّذِینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ وَ یَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِیَّهً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَی الْحَوْلِ غَیْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ فِی ما فَعَلْنَ فِی أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ) ؛ «و کسانی از شما که در [آستانه] جان سپردن قرار می گیرند و همسرانی بر جای می گذارند، [باید] برای همسرانشان وصیّت کنند که تا یک سال، (آن ها را با پرداختن هزینه زندگی) بدون

1- (1) و همچنین مائده / 108.
2- (2) و همچنین ر. ک: بقره / 234 به بعد.