قرآن و علوم انسانی صفحه 416

نامحرمیم نه این که کسی جلوی مدارک و مشاعر ما را گرفته یا خداوند بر چهره و جمال آفرینش پرده آویخته باشد بلکه این پرده که تار و پود آن گناهان است دستباف خود ماست که به دیدگان خود آویخته ایم این گناه است که پرده چشم و گوش شده و موجب ناشنوایی و نابینایی آن هاست(1).

فضلی که خدای متعال به سلیمان علیه السلام ارزانی داشت، مرتبتی ویژه او و به طریق خارق العاده است که در میان بشر معمول نیست نه آن که حاصل تلاش و پژوهش او بوده و یا این که کوشیده باشد ابزار تفاهم پرندگان و دیگر جانوران را از روی حدس و گمان دریابد؛ چنان که دانشمندان از این طریق می خواهند به برخی از این امور دست یابند(2). از ظاهر سیاق آیه بر می آید که برای مرغان منطقی است که خدای سبحان علم آن را تنها به سلیمان علیه السلام داده بود و این که بعضی از مفسرین گفته اند که: نطق مرغان، معجزه ای به آن جناب بوده وگرنه خود مرغان هیچ یک زبان و نطق ندارند، حرف صحیحی نیست.

کشفی که اخیراً علماء طبیعی به آن دست یافته اند این است که اصولاً ساختمان گوش انسان طوری است که تنها صداهای مخصوص و ناشی از ارتعاشات مادی مخصوص را می شنود و آن ارتعاشی است که در ثانیه کمتر از 16 هزار و بیشتر از 32 هزار نباشد که اگر ارتعاش جسمی کمتر از آن و یا بیشتر از آن باشد، حس سامعه و دستگاه شنوایی انسان از شنیدن آن عاجز است ولی معلوم نیست که حس شنوایی سایر حیوانات نیز عاجز از شنیدن(3) آن باشد، ممکن است آن چه را که ما نمی شنویم و یا بعضی از آن ها را سایر حیوانات بشنوند(4).

1- (1) همان، ص 270.
2- (2) بررسی تاریخی قصص قرآن، محمد بیّومی مهران، ج 3، ص 77 به نقل از تفسیر فی ظلال القرآن، ج 5، ص 2637.
3- (3) ترجمه المیزان، ج 15، ص 499.
4- (4) همان.