خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 141

عدم‌سابقه‌والگووتدريج‌درخلقت و جنبه‌تدريجي‌آن (287)

-288

فصل پنجم:خلق و تقدير و نزول

خـلق و نـزول

«وَ اِنْ مِــنْ شَــيْ‌ءٍ اِلاّ عِنْــدَنــا خَــزائِنُــهُ وَ مـا نُنَــزِّلُــهُ اِلاّ بِقَـدَرٍ مَعْلُومٍ،»

«هر چه هست خزينه‌هاي آن نزد ماست و آن را جز به اندازه معين نازل نمي‌كنيم!» (21 / حجر)

خداي‌تعالي «شَيْ‌ء» را نازل از ناحيه خود مي‌داند و نزول معنايي است كه مستلزم يك بالايي و پاييني و بلندي و پستي مانند آسمان و زمين باشد و چون به وجدان مي‌بينيم كه زيد مثلاً از جاي بلندي به جاي پستي نيفتاده، مي‌فهميم كه منظور از انزال، انزال معمولي كه مستلزم فرض پستي و بلندي است نمي‌باشد و مقصود از آن،

-289

همان خلقت زيد است، اما خلقتي كه توأم با صفتي است كه به خاطر آن كلمه نزول بـر وي صـادق بـاشد و نـظيــر آيه بـالا آيه زير مي‌باشد: