خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 15

دارد و همچنين نه به معاني‌شان كه از الفاظ فهميده شده و در ذهن تصور مي‌شود، بلكه معناي اين تأثير اين است كه خداي تعالي كه پديد آرنده هر چيزي است هر چيزي را به يكي از صفات كريمه‌اش كه مناسب آن چيز است و در قالب اسمي است، ايجاد مي‌كند، نه اين كه لفظ خشك و خالي اسم و يا معناي مفهوم از آن و يا حقيقت ديگري غير ذات متعال خدا چنين تأثيري داشته باشد.

چيزي كه هست خداي‌تعالي وعده داده كه دعاي دعا كننده را اجابت كند و اين اجابت موقوف بر دعا و طلب حقيقي و جدّي است، موقوف بر اين است كه درخواست از خود خدا شود نه از ديگري. كسي كه دست از تمامي وسايل و اسباب برداشته و در حاجتي از حوايجش به پروردگارش متصل شود، در حقيقت متصل به اسمي شده كه مناسب با حاجتش است، در نتيجه آن اسم نيز به حقيقتش تأثير كرده و دعاي او مستجاب مي‌شود. اين است حقيقت دعاي به اسم و به همين جهت خصوصيت و عموميت تأثير به

(30) خداشناسي

حسب حال آن اسمي است كه حاجتمند به آن تمسك جسته است، پس اگر اين اسم اسم اعظم باشد تمامي اشياء رام و به فرمان حقيقت آن شده و دعاي دعاكننده به طور مطلق و همه جا مستجاب مي‌شود. تأثير دعا از اين باب است كه الفاظ و معاني وسايل و اسبــابي هستنـد كه حقــايــق را بــه نحــوي حفــظ مي‌كننــد.(1)

رمز اسماء حسني در قرآن و در خلقت

«وَ لِلّهِ الاَْسْـمآءُ الْـحُسْني فَادْعُوهُ بِها!» (180 / اعراف)

اسماء حسناي پروردگار واسطه‌هايي براي ظهور اعيان موجودات و حدوث حوادث بي‌شمار در آن‌ها هستند، زيرا هيچ شبهه نيست در اين كه خداي‌تعالي مخلوقات

رمز اسماء حسني در قرآن و در خلقت (31)

را ـ من‌باب مثال ـ از اين جهت آفريده كه خالق = جواد = و مبدء بوده، نه از جهت اين كه منتقم و شديدالبطش است و همچنين روزي داده از اين جهت كه رزّاق بوده نه از ايـن جـهـت كـه قـابـض و مانـع است.