خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 151

«اَللّهُ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ!» (255 / بقره)

آيه ديگري جامع همه خصوصيات آيات بالا است و آن اين است: «زندگي دنيا جز

(308) خداشناسي

بيهوده كاري و بازي نيست و زندگي واقعي تنها زندگي آخرت است، اگر بنا دارند بفهمند.» (64 / عنكبوت) اين آيه شريفه مي‌خواهد حقيقت معناي زندگي را يعني كمال آن را از زندگي دنيا نفي نموده و آن حقيقت و كمال را براي زندگي آخرت اثبات كند، چون زنــدگي آخــرت حيــاتي اسـت كـه بـعد از آن مــرگـي نيسـت، هم‌چنــان كـه فرمود:

«درحالي‌كه ايمنند و به‌جز مرگ اول ديگر تلخي هيچ مرگي نمي‌چشند،» (55و56/دخان)

«در بـهشت هـر آنـچه بـخواهنـد دارنـد و نـزد ما بـيش از آن هـم هـست.» (35 / ق)

پس اهل آخرت ديگر دچار مرگ نمي‌شوند و هيچ نقضي و كدورتي عيششان را مكدر نمي‌كند، لكن صفت اول يعني ايمني، از آثار حقيقي و خاصه زندگي آخرت، و از ضـروريات آن است.

پس زنــدگـي اخــروي زنــدگـي حقيقـي و بر طبــق حقيقـت است، چـون ممكـن نيســت مــرگ بــر آن عــارض شــود بـه خـلاف حيــات دنيــا، امـا خداي‌سبحان با اين حال در آيات بسيار زيادي ديگر فهمانده كــه حيــات حقيقــي را او بــه آخرت داده و انسان را او به چنين حياتي زنده مي‌كند و زمام همه امور به دست اوست، پس حيات آخرت هم ملك خداست، نه اين كه خودش مالك باشد و مسخر خداست نه يله و رها و خــلاصــه زندگي آخــرت خاصيّت مخصوص به خود را از خدا دارد، نه از خودش.(1)