خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 173

اين آيه مي‌رساند كه خلقت آسمانها در دو روز پايان يافت. البته «روز» يك مقدار معين و معتنابه زمان است و لازم نيست كه «روز» در هر ظرف و موقعي «روز» زمين

زمان و ماده اوليّه خلق آسمان و زمين (353)

باشد، كه از يك دور حركت وضعي زمين به دست مي‌آيد. كما اين كه يك روز در ماه زميــن مــا تقـريبــا بيست و نــه و نيــم روز از روزهاي زمين است. بسيار شايع است كـه مـردم در سـخنان عـادي خـود «روز» را بـر بـرهــه‌اي از زمـان اطــلاق مي‌كننــد.

پس خدا آسمان‌هاي هفت گانه را در دو برهه زماني آفريده است. چنان كه در مورد زمين گويد: «خَلَقَ الاَْرْضَ في يَوْمَيْنِ... وَ قَدَّرَ فيها اَقْواتَها في اَرْبَعَةِ اَيّامٍ - يعني خدا زمين را در ظرف دو روز آفريد... و روزي‌هاي زمين را در چهار روز مقدّرساخت.» (9و10/فصلت)

اين آيه مي‌گويد: زمين در ظرف دو روز آفريده شده يعني در دو دوره و طي دو مرحله و روزيهاي زمين در ظرف چهار روز يعني فصول چهارگـانه انـدازه‌گيري شده است.

پس آنچه از اين آيات به دست مي‌آيد اين است كه اولاً: خلقت آسمان‌ها و زمين با اين وصف و شكلي كه امروز دارند از «عدم صرف» نبوده، بلكه وجود آنها مسبوق به يك ماده متشابه متراكم و گردهم آمده‌اي بوده كه خدا اجزاء آن را از هم جدا كرده

(354) خداشناسي

و در دو برهه زماني يعني دو نوبت به صورت زمين درآورده و آسمان نيز به صورت دود (يا بخار) بوده و خدا آن را از هم باز كرده و در دو برهه زماني به صورت هفت آسمان درآورده است.

ثانيا: اين موجودات زنده كه مي‌بينيم همگي از آب به وجود آمده‌اند و بنابراين مـاده زنـدگـي همـان ماده آب است.

با آنچه گفتيم معني آيه مورد بحث واضح مي‌شود.