خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 29

كلمه شهادت به معناي چيزي است كه مشهود و حاضر در نزد مُدرك باشد، همچنان كه غيب معناي مخالف آن را مي‌دهد و اين دو معنايي اضافي و نسبي است، به اين معني كه ممكن است يك چيز براي كسي يا چيزي غيب و براي شخصي و يا چيزي ديگر شهادت باشد. در شهود، امر داير است بر مدار نوعي احاطه شاهد بر موجود مشهود، يا احاطه حسي و يا خيالي و يا عقلي و يا وجود و در غيب داير مدار نـبودن چنين احـاطـه است.

هر چيزي كه براي ما غيب و يا شهادت باشد، از آنجا كه محاط خداي‌تعالي و خدا

(56) خداشناسي

محيط به آن است، قهرا معلوم او و او عالم به آن است. پس خداي‌تعالي عالم به غيب و شهادت هر دو است و غير او هيچ كس چنين نيست، براي اين كه غير خدا هر كه باشد وجودش محدود است و احاطه ندارد مگر بدانچه خدا تعليمش كرده است. و اما خود خداي‌تعالي غيب علي‌الاطلاق است و احدي و چيزي به هيچ وجه نمي‌تواند بـه او احـاطـه يـابـد.(1)

«هُوَ اللّهُ الَّذي لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزيزُ الْجَبّارُ الْمُتَكَبِّـرُ!» (23 / حشر)

مَـلِـك :

به معنـاي مـالـك تـدبيـر امـور مـردم و اختيـاردار حكـومت در آنان است.

معاني و شمول منتخبي از اسماء و صفات الهي (57)

قُدُّوس :