خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 79

صفحه 79

«وَ يُسَبِّـحُ الـرَّعْـدُ بِحَمْـدِه...!»

«و رعـد به ستايش او تسبيـح گـويد...!» (13 / رعد)

در آيه فوق آواز هول‌انگيز رعد را بدين جهت تسبيح خوانده كه زباني گويا را مجسم مي‌سازد، كه مشغول تنزيه خداست و دارد مي‌گويد: خداوند شبيه مخلوقات


1- الميزان ج 37، ص 297.

تسبيح ذاتي و زباني موجودات (155)

نيست و او را در برابر رحمتش كه بادها و ابرها و برق‌ها مبشر آنند ثنا مي‌خواند، با اين كه تمامي موجودات عالم با وجودشان تسبيح گوي خدايند، چون وجودهايشان قائم و معتمد بر وجود اوست، ولكن اين قسم تسبيح، تسبيح ذاتي موجودات است و دلالتش هم بر معنا دلالت ذاتي و عقلي است و به دلالتهاي لفظي كه در آوازها و اصوات به وضع و اعتبار هست ربطي ندارد و اذهان ساده‌دلان را متوجه آن تسبيح نمي‌كند، به خلاف رعد كه با صوت هائل خود در گوش و خيال آدمي آن تسبيح ذاتي را مجسم مي‌سازد و به همين جهت هم خداوند رعد را نام برد تا اذهان ساده و بسيط را به آن تسبيح ذاتي كه قــائـم بــه ذات هر مـوجـود است و بـدون صـدا و لفظ انجام مي‌شود منتقل نمايد.(1)


1- الميـــزان ج 22، ص 217.

(156) خداشناسي

استمرار تسبيح الهـي و تشريع دين

«يُسَبِّــــحُ لِلّـــهِ مـــا فِــي السَّمــواتِ وَ مـــا فِـي الاَْرْضِ...!»

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه