توحید و اسماء و صفات صفحه 127

Ë معرفت خدا به خدا همان معرفت فطری است و حجّت بر خلق با همان معرفت فطری تمام می شود.

Ë اگر خداوند متعال نفس خود را به بندگان معرّفی نمی کرد، هیچ کس «خودِ خدا» را نمی شناخت.

Ë خواست خدا بر آن تعلق گرفته که به اسم های خویش، خودش را معرّفی کند؛ پس انسان باید از اسم و آیه عبور کند و به خدای واقعی خود متوجّه شود.

Ë شناخت خدا متوقّف به شناخت رسول او نیست، بلکه رسول خدا به خدا شناخته می شود.

Ë اگر خداوند خود را معرّفی نمی کرد، شناخت او و رسول و حجّت او ممکن نبود.

7. خودآزمایی

1_ «اعْرِفُوا اللَّهَ بِاللَّهِ وَ الرَّسُولَ بِالرِّسَالَهِ وَ أُولِی الْأَمْرِ بِالْأَمْرِ بِالْم_َعْرُوفِ وَ الْعَدْلِ وَ الْإِحْسَانِ» را تبیین کنید.

2_ چرا در برخی احادیث معرفت خدای متعال به اوصاف تنزیهی بیان شده است؟

3_ حدیث شریف «أَنَّهُ قَدِ احْتَجَّ عَلَیْکُمْ بِمَا قَدْ عَرَّفَکُمْ مِنْ نَفْسِهِ» را تبیین کنید.

4_ ظهور خداوند به اسامی یعنی چه؟

5_ آیا رسول در شناساندن خدا نقشی دارد؟