توحید و اسماء و صفات صفحه 22

نکات

الف) خداوند متعال در این آیه شریفه، بندگان خویش را ابتدا به اقامه وجه به سوی دین، بدون هیچگونه انحرافی از آن، امر میکند. (1)

ب) خداوند سخن از فطرت الاهی به میان می آورد و بندگانش را بر ملازمت آن ترغیب و تشویق میکند و از آنان میخواهد بر این فطرت پایدار و استوار باشند. سپس تصریح میکند که این فطرت منسوب به خداست و بشر از ابتدای خلقت با آن سرشته شده است. از اینرو، هیچگونه تغییر و تبدیل در آن راه ندارد.

از آنجا که فطرت الاهی به عنایت خالق متعال در حقیقتِ وجود همه انسانها نهاده شده است؛ احدی نمیتواند آن را تغییر دهد. به همین جهت، خدای تعالی در آیات فراوان تأکید میکند که اگر از همه انسانها بپرسی که خالقشان کیست، میگویند: خدا. البتّه تغییر و تبدیل ناپذیری فطرت بدان معنا نیست که انسان هیچگاه از آن غافل و محجوب نمیگردد.

ج) خداوند متعال در ادامه آیه شریفه، یادآور میشود که دینی که پایدار و استوار است و تغییر و تبدیلی در آن راه ندارد، دین همه انبیای الاهی در تمام زمانها و مکانهاست که همه بشر با آن مفطور گردیدهاند. خداوند در قرآن، این دین را اسلام نامیده است :

(إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللّهِ الاِْسْلامُ). (2)

همانا دین نزد خدا، اسلام است.

(أَفَغَیْرَ دِینِ اللّهِ یَبْغُونَ وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّم_واتِ وَ الأَرضِ طَوْعاً وَ کَرْهاً وَ إِلَیْهِ یُرْجَعُونَ. قُلْ آمَنّا بِاللّهِ وَ ما أُنْزِلَ عَلَیْنا وَ ما أُنْزِلَ عَلی إِبْراهِ_یمَ وَ