توحید و اسماء و صفات صفحه 42

(قُلْ أَرَأَیْتَکُمْ إِنْ أَتاکُمْ عَذابُ آللّهِ أَوْ أَتَتْکُمُ آلسّاعَهُ أَغَیْرَ آللّهِ تَدْعُونَ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِ_ینَ* بَلْ إِیّاهُ تَدْعُونَ فَیَکْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَیْهِ إِنْ شاءَ وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِکُونَ؛) (1)

بگو: به نظر شما اگر عذاب خدا شما را در رسد، یا رستاخیز شما را دریابد _ اگر راستگویید _ کسی غیر از خدا را میخوانید؟! بلکه تنها او را میخوانید _ و اگر او بخواهد، رنج و بلا را از شما دور میگرداند _ و آنچه را شریک [او] قرار دادید، فراموش می کنید.

نکات

الف) این آیات شریفه دلالت میکند که معرفت خداوند متعال، فطریِ همه انسانهاست. به همین جهت، در هنگام سختی و گرفتاری و ضعف و ناتوانی و قطع امید از مخلوق، همگان به او روی میآورند، از او مدد میخواهند و به او امیدوار میشوند.

امام حسن عسکری (علیه السلام) در تفسیر «بسم الله الرحمن الرحیم» می فرماید :

الله اوست که هر مخلوقی، هنگام حوایج و شداید _ که امیدش از غیر خدا بریده میشود و از همه اسباب قطع امید میکند _ به او پناه میبرد. «بسم الله» یعنی از خدا _ که عبادت، جز او را نشاید _ در همه کارهایم یاری میطلبم؛ خدایی که هنگام دادخواهی، دادرس است و هنگام دعا، اجابت کننده.

و این عیناً همان است که شخصی به امام صادق (علیه السلام) عرض کرد: ای فرزند رسول خدا! مرا به خداوند هدایت کن؛ زیرا جدالگران با مجادلات خود، مرا به تحیّر انداختهاند.

آن حضرت فرمود: ای بنده خدا! آیا تا به حال سوار کشتی شدهای؟

گفت: آری.