توحید و اسماء و صفات صفحه 60

حدیث چهارم : امام صادق (علیه السلام) می فرماید :

یَا رَبِّ أَیُّ الْأَعْمَالِ أَفْضَلُ عِنْدَکَ؟ فَقَالَ: حُبُّ الْأَطْفَالِ؛ فَإِنَّ فِطْرَتَهُمْ عَلَی تَوْحِیدِی؛ فَإِنْ أُمِتُّهُمْ أُدْخِلْهُمْ بِرَحْمَتِی جَنَّتِی.(1)

موسی بن عمران عرض کرد: خداوندا، کدامین اعمال نزد تو بهتر است؟ خداوند متعال فرمود: دوست داشتن اطفال؛ زیرا فطرت آن ها بر توحید من است. پس اگر آنان را در طفولیت قبض روح کنم، به رحمت خویش، در بهشتم واردشان می کنم.

این حدیث شریف با مضمون احادیث سابق مطابقت کامل دارد؛ به خصوص با حدیث «کلّ مولود یولد علی الفطره». نکته ای که در این روایت وجود دارد، آن است که خداوند همه کسانی را که در کودکی می میرند، به بهشت می برد؛ ولی در برخی روایات تصریح شده است که خداوند متعال در قیامّت آن گاه که می خواهد مؤمنان را به بهشت و کفّار و مشرکان را به جهنّم وارد کند، کم خردان، مستضعفان، دیوانگان، اطفال و آنان را که در زمان فترت به دنیا آمده و در همان زمان از دنیا رفته باشند، با خلق آتشی و امر به دخول در آن امتحان می کند و سپس، اطاعت کنندگان را به بهشت و عاصیان را به جهنّم می برد.(2)