می گوییم «خدا می داند که فردا چه خواهد شد»، سخنی است متناسب با وضعیت خودمان که درون زمان واقعیم، وگرنه برای خدا الان و فردا یکسان حاضر است.
برای اینکه رابطۀ موجود زمانمند (مثل انسان) و موجود فوق زمان (مثل خداوند) بهتر معلوم شود، می توان از تمثیل زیر استفاده کرد: انسان در حالت خوشحالی، احساس می کند زمان زود می گذرد؛ ولی وقتی دچار غم و اندوه است، احساس می کند زمان کُند می گذرد. دو نفر را در نظر بگیرید که مدت معیّنی، مثلاً یک ساعت در محلی ایستاده اند؛ یکی به دلیل شدت خوشحالی احساس می کند بیش از یک دقیقه نگذشته است و دیگری به سبب شدت ناراحتی احساس می کند ده ساعت است که منتظر مانده است. اگر فرض کنیم که احساس این ها امری واقعی باشد، آنگاه می توان کم کم تصوری از رابطۀ امور زمانمند و بی زمان به دست آورد. در این مثال، «یک دقیقه برای نفر اول» معادل «ده ساعت برای نفر دوم» بوده است و چون هر دو، در همان مدت معیّن، در یک محل بوده اند، همۀ وقایعی که در آن مدت