در آن محل رخ داده با هم مشاهده کرده اند. یعنی این گونه نیست که چون نفر اول زمانی را به اندازۀ یک دقیقه احساس کرده است، برخی از وقایعِ آن مدتِ مشترک را ندیده باشد یا نفر دوم وقایع بیشتری دیده باشد. حال اگر زمانِ احساس شده توسط نفر اول، یک ثانیه بود و توسط نفر دوم، هزار ساعت، باز همین رابطه برقرار بود. اکنون اگر زمان نفر اول به حد صفر برسد و زمان نفر دوم به حد بی نهایت، آنگاه دیروز و امروز و فردای نفر دوم، برای نفر اول یک جا و در آنِ واحد حاضر خواهد بود.
علم خدا به کارهای ما نیز همین طور است: وقایع، برای ما دیروز و امروز و فردا دارد؛ اما برای خدا همۀ وقایع، در آنِ واحد حاضر است. پس، اینکه خدا از قَبل می داند، مثل این است که بگوییم خدا بعداً می داند و همان طور که بعداً دانستن موجب جبر نمی شود، از قبل