- انگیزه سازی 8
- 1- فرصت ماه میهمانی خدا 8
- اقناع اندیشه 10
- پرورش احساس 11
- رفتار سازی 13
- روضه 15
- انگیزه سازی 17
- 2-آشنایی با میزبانی(معرفت اسماء و صفات الهی - آثار بسم الله...) 17
- اقناع اندیشه 18
- پرورش احساس 22
- رفتار سازی 24
- روضه 25
- انگیزه سازی 26
- 3-رحمت واسعه الهی 26
- اقناع اندیشه 27
- جزای خود عمل: 28
- جلوگیری از غفلت از یاد خدا: 29
- پرورش احساس 30
- رفتار سازی 31
- روضه 34
- 4-غضب الهی 35
- انگیزه سازی 35
- اقناع اندیشه 36
- پرورش احساس 37
- رفتار سازی 40
- روضه 42
- ایجاد انگیزه 44
- 5-قدرت الهی 44
- اقناع اندیشه 46
- پرورش احساس 48
- رفتار سازی 51
- روضه 52
- 6-رزاقیت الهی 53
- انگیزه سازی 53
- اقناع اندیشه 54
- پرورش احساس 58
- رفتار سازی 60
- روضه 61
- انگیزه سازی 62
- 7-علم الهی (ستار العیوب) 62
- پرورش احساس 64
- اقناع اندیشه 64
- رفتار سازی 68
- روضه 70
- انگیزه سازی 71
- 8-غفار الذنوب 71
- اقناع اندیشه 73
- پرورش احساس 74
- رفتار سازی 76
- روضه 78
- انگیزه سازی 80
- 9-خالقیت، مالکیت، ربوبیت 80
- اقناع اندیشه 82
- پرورش احساس 84
- رفتار سازی 86
- روضه 87
- 10-خداشناسی حضرت خدیجه علیها السلام 89
- انگیزه سازی 89
- اقناع اندیشه 91
- پرورش احساس 92
- رفتار سازی 95
- روضه 97
- فهرست تفصیلی 98
بایست! (برای تشویق وی) دو دست را پر از انگور نمود و به او داد.
گدا گرفت و گفت: شکر خدای جهانیان را که به من روزی عطا فرمود.
امام باز خوشش آمد، فرمود: بایست و نرو!
آنگاه از غلام پرسید: چقدر پول داری؟
غلام: تقریبا بیست درهم.
فرمود: آن ها را نیز به این فقیر بده!
سائل گرفت. باز زبان به سپاسگزاری گشود و گفت:
خدایا! تو را شکر گزارم، پروردگارا این نعمت از تو است و تو یکتا و بی همتایی. خواست برود، امام فرمود: نرو!
سپس پیراهن خود را از تن بیرون آورد و به فقیر داد و فرمود: بپوش!
گدا پوشید و گفت: خدا را سپاسگزارم که به من لباس داد و پوشانید.
سپس رو به امام کرد و گفت: خداوند به شما جزای خیر بدهد.
جز این دعا چیزی نگفت و برگشت و رفت.
راوی می گوید: ما گمان کردیم که اگر این دفعه نیز به شکر
و سپاسگزاری خدا می پرداخت و امام را دعا نمی کرد، حضرت چیزی به او
عنایت می کرد و همچنان کمک ادامه می یافت، ولی چون گدا لحن خود را عوض کرد و به جای
شکر خدا، امام را دعا نمود، به این جهت کمک
ادامه پیدا نکرد و حضرت احسانش را قطع نمود.(1)
1- . بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج 47، ص 42.