- انگیزه سازی 8
- 1- فرصت ماه میهمانی خدا 8
- اقناع اندیشه 10
- پرورش احساس 11
- رفتار سازی 13
- روضه 15
- انگیزه سازی 17
- 2-آشنایی با میزبانی(معرفت اسماء و صفات الهی - آثار بسم الله...) 17
- اقناع اندیشه 18
- پرورش احساس 22
- رفتار سازی 24
- روضه 25
- 3-رحمت واسعه الهی 26
- انگیزه سازی 26
- اقناع اندیشه 27
- جزای خود عمل: 28
- جلوگیری از غفلت از یاد خدا: 29
- پرورش احساس 30
- رفتار سازی 31
- روضه 34
- 4-غضب الهی 35
- انگیزه سازی 35
- اقناع اندیشه 36
- پرورش احساس 37
- رفتار سازی 40
- روضه 42
- ایجاد انگیزه 44
- 5-قدرت الهی 44
- اقناع اندیشه 46
- پرورش احساس 48
- رفتار سازی 51
- روضه 52
- انگیزه سازی 53
- 6-رزاقیت الهی 53
- اقناع اندیشه 54
- پرورش احساس 58
- رفتار سازی 60
- روضه 61
- انگیزه سازی 62
- 7-علم الهی (ستار العیوب) 62
- پرورش احساس 64
- اقناع اندیشه 64
- رفتار سازی 68
- روضه 70
- انگیزه سازی 71
- 8-غفار الذنوب 71
- اقناع اندیشه 73
- پرورش احساس 74
- رفتار سازی 76
- روضه 78
- انگیزه سازی 80
- 9-خالقیت، مالکیت، ربوبیت 80
- اقناع اندیشه 82
- پرورش احساس 84
- رفتار سازی 86
- روضه 87
- انگیزه سازی 89
- 10-خداشناسی حضرت خدیجه علیها السلام 89
- اقناع اندیشه 91
- پرورش احساس 92
- رفتار سازی 95
- روضه 97
- فهرست تفصیلی 98
به آنچه در نهان دل هاست و به مطالبی که گوش ها مخفیانه می شنوند، آگاه است.
خداوند به درون لانه های تابستانی موران، و مراکز زمستانی حشرات؛
و محل روییدن و رشد میوه ها که در غلاف پرده های شکوفه هاست؛
و به نهانگاه پشه ها در لابلای ساقه های درختان و پوست آن ها؛
و جای روییدن برگ ها از شاخه ها آگاه است.
و ریزش باران از ابرهای انبوه؛
و بر فرو رفتن و حرکت حشرات در ریگستان ها؛
و به جایگاه پرندگان بر قلّه های بلند کوه ها،
و به آنچه تاریکی شب آن را پوشانده، یا خورشید بر آن تابیده، آگاه است.
به اثر هر قدمی، و صدای هر حرکتی، و آوای هر سخنی، و حرکت هر لبی، و جایگاه هر جانداری، و وزن هر ذرّه ای، و همهمه هر صاحب نفسی و آنچه از میوه درختان بر زمین افتاده، یا برگهایی که روی زمین ریخته، آگاه است.
در این آگاهی هیچ مشقتی به او نرسد، و در حفظ آنچه آفریده هیچ مانعی بر سر راه او قرار نگیرد، و در اجرای امور و تدبیر وضع مخلوقات، هیچ ملالت و سستی به او دست ندهد، بلکه آگاهیش بر همه آن ها نافذ است.(1)
1- .نهج البلاغه، ترجمه انصاریان، ص 202.