شهد سخن 3 : خداشناسی در قرآن (نمونه فیش سخنرانی ویژه ایام دهه اول ماه مبارک رمضان 1436 ه ق) صفحه 78

خوب است انسان خود را به صفات الهی مزیّن کند؛ یعنی، مثل خدا که غفّار الذنوب است او هم کینه ای نباشد و سریع الرّضا باشد و زود دیگران را ببخشد، مانند امام حسین علیه السلام که حرّ را با اینکه گناه بزرگی مرتکب شده بود، به راحتی بخشید.

روضه

نقل می کنند: روز عاشورا وقتی فریاد استغاثه امام را شنید که می فرمود: اَما مِن مُغیثٍ یُغیثُنا لِوجهِ الله اَما مِن ذَابٍّ یَذُبُّ عن حرم رسولِ الله، دستان خود را بر سر گذاشت (به علامت ندامت و پشیمانی) و می گفت: «اللّهم الیکَ اَنَبتُ فتُب عَلَیَّ.» خدایا! من

دل فرزند فاطمه علیها السلام را لرزاندم. همین که محضر امام رسید، با کمال شرمساری عرض کرد: جُعِلتُ فِداک، من همان کسی هستم که راه را بر تو بستم.

هل تری لی مِن تَوبَهٍ؟ آیا توبه من پذیرفته می شود یا نه؟

فقال الحسین نعم، یتوبُ الله علیک فَاَنزِل. از اسب پیاده شو! توبه تو قبول است.

در بعضی از روایات آمده: پس از قبولی توبه اش، از امام اجازه گرفت تا برای عذرخواهی نزد بانوان حرم برود، امام هم اجازه داد. حر نزدیک خیمه آن ها شد و با دلی شکسته و چشمی گریان عرض کرد: السلام علیکم یا اهل بیت النبوه! من همان کسی هستم که دل شما را شکستم، اما حالا پشیمانم. من همان کسی هستم که شما را ترساندم، اما از شما امید عفو دارم.

خواهشم این است: مرا ببخشید