بر این قدرت مادی، برای خودش یک قدرت معنوی بزرگ قائل است و چنان بی پروا و روحاً نیرومند است که در همان موقع ضعفش که حتی هنوز مکه را نتونسته است فتح کند نامه به امپراطوران ایران و رم می نویسد و آنها را تهدید میکند که باید مسلمان شوند و یا لااقل از جلو او کنار روند تا بتواند مذهبش را بین ملت تبلیغ کند. و تا این اندازه روحا مقتدر است که در حالیکه هنوز فقط «مدینه» را در دست دارد در مقابل دو امپراطور بزرگ دنیا مقامی برای خود قائل است که نامش را در نامه بر آن دو مقدم میآورد، معذالک زندگی اقتصادی خود را بگونه ای فراهم میکرده که برای دو قرن پس از انقلاب کبیر فرانسه و نهضتهای سوسیالیستی و ادبیات انسانی امروز اعجاب آور است و بعنوان مظهری از طرز حکومت و اخلاق و رفتاری است که در قرن هفتم بنام اسلام بدنیا اعلام شده و بدیهی است که بروی مردم زمان تأثیر میگذاشته است بخصوص بروی مردم دوران ساسانی و امپراطوری رم آن عهد:
پیغمبر زرهش را پیش یکی از یهودیان مدینه بعلت دینی که داشت برهن گذاشته بود و بعد از وفاتش جانشینان او توانستند آنرا از گرو درآورند». در حکومتهای عباسی و اواخر اموی هم ما می بینیم که بسیاری از علمای یهود و مسیحی در متن رژیک و در مرکز خلافت دارای عزت و بزرگی و احترام شدید هستند، بخصوص علما و دانشمندانشان و در مجالس اجتماع مذهبی که برهبری «هارون» تشکیل میشد می بینیم که سمینارهای مذهبی تشکیل میشود از مذاهب و ادیان مختلف و درباره مذاهب آزادانه بحث میشود و این مباحثات هم اکنون بنام «احتیاجات» وجود دارد. در حکومت خود علی بن ابیطالب، دستگاه قضائی اسلام خلیفه ی مسلمین را در کنار یک یهودی مینشاند و بمحاکمه میکشاند و این پر شکوه ترین نمایشی است از قدرت دستگاه عدالت عام در جامعه اسلامی
11- اعتراف به ناموس تکامل
بسیاری در قرون اخیر، قانون تکامل و بخصوص «دارونیسم» را مخالف با مذهب