چرا نماز بخوانیم صفحه 57

فکر را ، خاطره را ، زیر باران باید برد . . .

زندگی ، آبتنی کردن در حوضچه اکنون است (99)

اگر قدری تامل کنیم ، صدای علی علیه السلام را از پس زمان ها خواهیم شنید که این گونه ندای مان می دهد و صدای مان می کند :

همانا دنیا پشت کرده و بدرود گویان است ، و آخرت روی آورده و از فراز جای نگران است . بدانید که امروز ریاضت است و فردا مسابقات و خط پایان ، دروازه بهشت برین است ، و آن که بدان نرسد در دوزخ جایگزین است . آیا کسی نیست که از گناه توبه کند پیش از آن که مرگش سر رسد ؟ آیا کسی نیست کاری کند ، پیش از اینکه روز بدبختی اش سر رسد ؟ بدانید که شما در روزهایی به سر می برید که فرصت ساختن برگ است و از پس از این روزها مرگ است . آن که اجل نارسیده ، ساز خویش بر گیرد ، سود آن بیند و از مرگ آسیب نپذیرد ، و آن که تا دم مرگ کوتاهی کند ، حاصل کارش خسران است و مرگ او موجب زیان . کار از روی دل

چنان کنید که گویی از بیم جان کنید . من چون بهشت جایی را ندیده ام ، خواهان آن آسوده و از پای نشسته و نه چون دوزخ ترسنده ، از آن خفته و از بیم رسته ، بدانید ! آن که حق او را سود ندهد ، باطل زیانش رساند ، و آن که به او نیفتد ، گمراهی به هلاکتش کشاند . شما را فرموده اند که بار بندید و توشه برگیرید . من بر شما از دو چیز بیش تر می ترسم : هوای نفس رفتن ، و آرزوی دراز سر پختن . پس تا در این جهانید ، از آن چندان توشه بر دارید که فردا خود را بدان نگاه داشتن بتوانید . (100)

آری برای رسیدن به سعادت واقعی و ابدی و یافتن زیبای مطلق ازلی ، همواره :

عبور باید کرد

و هم نورد افق های دور باید شد

و گاه در رگ حرف ، خیمه باید زد . (101)

اینک ندایی موزون ، همیشه و همه جا ، ما را به آغاز این راه فرا می خواند و مشتاقانه صدایمان می کند ، این ترنم های همیشه جاری ، وسعت تنهایی مان را فرا گرفته است :