خدا قرار می دهید من بیزارم (سوره انعام، آیه78).
[3] همانا من با ایمان خالص روی به سوی خدائی آوردم که آفریننده آسمانها و زمین است. (سوره انعام، آیه79).
[4] نهج البلاغه، خطبه اول.
[5] سوره بقره، آیه183.
[6] گفته نشود: «چگونه همه تحت ولایت او هستند؟ با اینکه خداوند در آیه257 سوره بقره می فرماید: (الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور والذین کفروا أولیاؤهم الطاغوت)«که دلالت دارد بر اینکه، خداوند سبحان فقط ولی مؤمنین است، و اولیای کافرین طاغوت می باشد». زیرا پاسخ داده می شود: ولایتی که برای خدا، بر هر چیز و هرکس ثابت است، عبارت است از قدرت ذاتیه وبی نهایت او، که در برابر آن، همه ممکنات خاضع و مطیع و منقاد هستند، و چنانکه در قرآن مجید آیه83 سوره آل عمران می فرماید: (وله أسلم من فی السماوات والارض طوعاً وکرهاً) همه تسلیم اوامر تکوینی او می باشند و (إنما أمره اذا أراد شیئاً أن یقول له کن فیکون) (سوره یس، آیه82) کلیه امور، طبق قضا و قدر او جاری است. این ولایت، همه را زیر پوشش خود گرفته و کسی نیست که بتواند از آن سرباز زند. که از جمله مظاهر و موارد ظهور این ولایت، اختیار داشتن بندگان است، که انسان نمی تواند اختیار نداشته باشد. چون داشتن اختیار، امری از امور تکوینی است، که انسان را در آن اختیار نیست، واو مختار است، چه بخواهد، وچه نخواهد. اینکه می گوئیم همه تحت ولایت مطلقه او هستند، مقصود این ولایت است؛ واما آن ولایتی که در آیه (الله ولی الذین آمنوا...) مراد است، علی الظاهر ولایت و تصرّف
در امور اختیاری عبد است، که به صورت هدایت و توفیق و وحی و دعوت انبیاء و امر و نهی و تکلیفات الهی و عنایات غیبی نسبت به مؤمنین و کسانی که زمینه قبول و پذیرفتن این ولایت را دارند، محقّق می شود، و نظیر ولایت موالی بر عبید، که با قبول اوامر و نواهی آنها، تحقق می یابد و عبد تحت نفوذ و تاثیر اوامر آنها، در عین اختیار خود، عمل می نماید.
در اینجا گاه ولایت، اثرش در عبد به حدّی می رسد که عبد سر تا پایش اطاعت و تجسم مراد مولی می شود، و حدیث قدسی معروف: «کنت سمعه الذی یسمع به وبصره الذی یبصر به ولسانه الذی ینطق به ویده التی یبطش بها» در حقش صادق می شود، و قلبش مصداق «انّ القلوب بین اصبعین من أصابع الله یقلبها کیف شاء» (سفینه البحار، ج2، ص295) می گردد، و دواعی او همه الهی می شود، و عامل مشیه الله می گردد.
در برابر این ولایت، ولایت شیطان و طاغوت، و دعوت ها و اضلالات ابلیسی است؛ که آن نیز، در محدوده امور اختیاری بشر وبه اختیار او انجام می پذیرد، ومراتب مختلف دارد. تا آنجا که (أفرأیت من اتخذ الهه هویه) (سوره جاثیه، آیه32) و (ختم الله علی قلوبهم وعلی سمعهم وعلی أبصارهم غشاوه): (سوره بقره، آیه7) و (لهم قلوب لا یفقهون بها ولهم آذان لا یسمعون بها ولهم أعین لا یبصرون بها اولئک کالانعام بل هم أضل) (سوره اعراف، آیه179) در حق او صادق می شود. تا حدّی که شیطان نیز به او می گوید: (إنی بریء منک) وهمه زمینه های خیر
و قبول حق، در او بی اثر شده، حامل اراده طاغوت، ودر ولایت کامل شیطان قرار می گیرد.
[7] بگوئید که ما به خدا، وبه آن کتابی که بر پیغمبر ما وبه آنچه بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و فرزندان او، وموسی و عیسی وبه همه آنچه بر پیغمبران از جانب خدا نازل شده ایمان داشته و عقیده مندیم وبین هیچ یک از پیغمبران فرق قایل نشده و تسلیم فرمان او هستیم. (سوره بقره، آیه136).