مرزهای توحید و شرک در قرآن صفحه 59

معبود) آیاتی است که به عبادت خداوند امر کرده و از عبادت غیر او نهی می‌نماید، به‌این دلیل که هیچ آلهه‌ای غیر خداوند وجود ندارد.

(یا قَوْمِ اعْبُدُواللّهَ مالَکُمْ الهٌ غَیْرُهُ).(1)

«ای قوم من! [تنها] خداوند یگانه را پرستش کنید که معبودی جز او برای شما نیست».

بدین معنا که، «اله» موجودی سزاوار پرستش است و تنها خداوند «اله حقیقی» است. با این حال شما چگونه موجودی را که اله حقیقی و واقعی نیست‌واله ادعایی و دروغین است می‌پرستید؟ و چرا از عبادت خداوندی که اله واقعی است و تنها معبودِ سزاوار پرستش است، سرباز می‌زنید؟

آیه فوق یا مضمون آن، در بسیاری از آیات قرآن مجید تکرار شده است.(2) این آیات می‌رسانند که عبادت، خضوع و کُرنشی است که از اعتقاد به‌الوهیت معبود جوشیدهباشد. در این آیات به روشنی ملاحظه می‌کنیم که قرآن، مشرکین را به دلیل پرستش غیر خداوند سرزنش می‌کند، چرا که این معبودها آلهه واقعی نیستند و عبادت، از