مرزهای توحید و شرک در قرآن صفحه 60

شئون الوهیت و آلهه واقعی است. صفت الوهیت تنها سزاوار خداوند سبحان است و به همین دلیل تنها عبادت او واجب و لازم‌است.

تعریف دوم: عبادت؛ خضوع و کرنش در مقابل موجودی است که او را «ربّ» می‌دانیم و شأنی از شئون وجود و زندگی خود را، در دنیا و آخرت دراختیار او می‌شماریم، حال چه در امور مادی مانند عزت و پیروزی در دنیا باشد و چه در امور معنوی مانند آمرزش گناهان.

«ربّ» کسی است که زمام امور مربوب را در کف دارد و عهده‌دار تدبیر و تربیت اوست. بنابراین، عبادت معبود به دلیل ربوبیّت او صورت می‌گیرد.

گواه این تعریف، آیاتی است که دلیل منحصر بودن عبادت به خداوند را، یگانه ربّ بودن او می‌داند مانند:

1. (وَ قالَ المَسِیحُ یا بَنِی اسْرائِیلَ اعْبُدُوا اللّهَ رَبّی وَ رَبّکُمْ).(1)

«مسیح گفت: ای بنی اسرائیل خداوند یگانه را که پروردگار من و شما است‌پرستش کنید».

2. (إنّ هذِهِ أُمّتُکُمْ أُمّةً واحِدَةً وَ أنَا رَبّکُمْ فَاعَبُدُونِ).(2)

«این [پیامبران بزرگ و پیروانشان] همه امت واحدی بودند و من پروردگار شماهستم، پس مرا پرستش کنید».