اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 136

- «وَالشَّاهِ وَالْونِهَا; وَاَعْجَبُها السُّود وَأَلْبَانُها; وَالشَّاه السَّوْدَاء وَاللَّبَنُ الاَْبْیَضُ; انَّهُ لَعَجزبٌ مَحْضٌ; وَقَدْ حَرُمَ الْمَذْقُ; فَما لَکُمْ لاتَمْجَعُونَ؟ (1); سوگند به گوسفندان و رنگ های آنان و زیباترین آنها سیاه رنگ و دنبه آنهاست. سوگند به گوسفندان سیاه و شیر سفید آنها که مورد شگفتی است. آمیختن شیر با آب حرام است; چرا شیر را با خرما مخلوط نمی کنید؟».

2. عبدالله بن مقفع

او در زبان عربی ادیب بود و کتاب کلیله و دمنه را با أُسلوبی بدیع به عربی ترجمه نمود. درباره او نقل شده است که وی در زمان امام صادق (علیه السلام) به همراه ابن ابی العوجاء، ابو شاکر دیصانی و عبدالملک، موسم حج و درحالی که به تمسخر «قرآن» پرداخته بودند، در مسجدالحرام توافق نمودند تا به معارضه «قرآن» بپردازند و مانند «قرآن» را بیاورند. از بین آنها، ابن ابی العوجاء پیشنهاد کرد که هرکدام به اندازه یک ربع «قرآن» همانند «قرآن» را بیاورند و هنگامی که «قرآن» را نقض کنند، نبوّت محمد بن عبدالله از بین رفته، در نتیجه دوران حاکمیت اسلام نیز به سر خواهد آمد. آنها با یک دیگر قرار گذاشتند که تا سال آینده، هر یک سهم خود را آماده نموده، در همان مکان مقرّر ارائه دهند. پس از گذشت یک سال که دوباره در آن جا گرد هم آمدند; هیچ کدام نتوانسته بودند مأموریتشان را انجام دهند و هریک از آنها شرح حال خویش را چنین گزارش نمود:

ابن مقفع می گوید: این «قرآن» از سنخ و جنس کلام بشر نیست و من از زمانی که از شما جدا شدم، پیوسته در این عبارت به فکر فرو رفته ام و نمی توانم نظیر آن را ارائه دهم و آن چنین است:

وَ قِیلَ یا أَرْضُ ابْلَعِی ماءَکِ وَ یا سَماءُ أَقْلِعِی وَ غِیضَ الْماءُ وَ قُضِیَ الْأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَی الْجُودِیِّ وَ قِیلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظّالِمِینَ 2 ; به زمین خطاب شد که فوراً آبت را فرو بر و به