اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 190

کرده اید که مورد اشکال است; یعنی از نظر قائلین به تحریف، آیات آن دچار تغییر و تحریف گردیده است و این کار مصداق دور است (1).

آیه الله خویی در پاسخ می نویسد:

شاید این ایراد برای کسانی مطرح شود که «عترت طاهره» را خوب نمی شناسند و مقام ولایت و رهبری همه جانبه را برای آنان که همتا و برابر قرآنند، قائل نیستند; ولی کسانی که آنان را حجّت های خدا و همتایان «قرآن» می دانند، هرگز این شبهه برایشان پیش نمی آید; زیرا ائمّه (علیهم السلام) به همین «قرآن» موجود [از جمله به آیه حفظ] استدلال می کردند و پیروان خود را - در استدلال به «قرآن» - تأیید می نمودند. این امر نشانگر آن است که «قرآن» موجود حجّت است و تمسّک به آن واجب و هیچ گونه تردیدی در آن نیست (2).

آیه نفی باطل

اشاره

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِالذِّکْرِ لَمّا جاءَهُمْ وَ إِنَّهُ لَکِتابٌ عَزِیزٌ* لا یَأْتِیهِ الْباطِلُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِیلٌ مِنْ حَکِیمٍ حَمِیدٍ 3 ; و به راستی که آن کتابی ارجمند است. از پیش روی آن و از پشت سرش باطل به سویش نمی آید; وحی (نامه) ای است از حکیمی ستوده.

«باطل» یعنی فاسد و تباه شونده; یعنی هیچ فساد و تباهی یا نقص و کاستی در هیچ زمانی به «قرآن» راه نمی یابد; زیرا قرآن از جانب خداوند حکیم و علیم نازل شده است و حکمت الهی چنین اقتضا می کند که آن را هم چون ابدیت اسلام حفظ و ایمن بدارد. آیه قبل از آن: وَ إِمّا یَنْزَغَنَّکَ مِنَ الشَّیْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ 4 قرینه بر این است که در ذهن حضرت این تصوّر خطور کرده که نکند در آینده شریعتش به دست اهل فساد و باطل خدشه دار گردد! بنابراین، آیه بعدی از این جهت به آن حضرت اطمینان می دهد که هرگز باطل در این کتاب راه نخواهد یافت.