اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 193

چکیده

1. مفاد آیه: إِنّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنّا لَهُ لَحافِظُونَ این است که «قرآن» از هرگونه حادثه و آفتی در امان بوده و خواهد بود. لازمه «قاعده لطف» نیز این است که سند نبوّت برای همیشه سالم بماند.

2. اگر مراد خداوند از این آیه، حفظ «قرآن» در «بیت المعمور» بود، هرگز معقول نبود که به چنین موضوعی مباهات ورزد; زیرا در این صورت، آن «قرآن» در دسترس بشر نبوده و کسی نمی تواند از آن طریق به سوی حق هدایت یابد.

3. صحیح نیست که گفته شود: حفظ آن قرآنی مراد است که در دست معصوم (علیهم السلام) قرار دارد; زیرا هیچ کس در میان امّت و جامعه از آن «قرآن» آگاه نخواهد بود و مجهولی به معلوم تبدیل نخواهد شد.

4. اگر اشکال شود که چه بسا همین آیه حفظ، مصداق تحریف به زیاده باشد و در این صورت، استدلال به آن برای تحریف ناپذیری «قرآن» مستلزم دور است; پاسخ این است که ائمّه معصومین (علیهم السلام) به کل آیات «قرآن»؛ از جمله به همین آیه، استدلال و استناد نموده اند و این خود بیانگر اصالت و قرآنیت آن است.

5. آیه نفی باطل: لا یَأْتِیهِ الْباطِلُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ... نیز دلیل دیگری بر مصونیت «قرآن» محسوب می شود; زیرا «باطل» که یکی از مصادیق آن، «تحریف» است به صورت مطلق از «قرآن» نفی گردیده است.

6. نمی توان گفت که مراد از «باطل»، عدم وجود اختلاف و تناقض در «قرآن» است; از ابتدای نزول «قرآن»، زیرا عدم اختلاف جزء ویژگی های ذاتی «قرآن» بوده؛ ولی «لایأتیه» خبر از بعد از نزول «قرآن» می دهد; یعنی پس از آن که به حق نازل گردید، تا ابد نیز هیچ گونه باطلی؛ از جمله تحریف در آن راه نمی یابد.

7. آیات تنزیه کننده «قرآن» از «ریب» نیز بر عدم تحریف «قرآن» دلالت دارند; زیرا هرگونه تحریف و دگرگونی در قرآن، موجب ورود شک و تردید در آن و باعث تشویش مردم خواهد بود.