اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 201

عِنْدَ قِیَامِ الْقَائِمِ (عج) لِقَوْلِهِ - عَزَّوَجَلّ - وَاللَّهُ مُتِّمَ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافُرُونَ بِوَلایَهِ عَلِی (علیه السلام)». پرسیدم: «آیا این تعبیر تنزیل است؟» فرمودند: «آری این سخن تنزیل است; ولی غیر آن تأویل می باشد» (1).

شاهد مطلب آن است که امام (علیه السلام) آن چه را بیان می فرماید، جزء آیه نمی شمرد - آن گونه که قائلان به تحریف پنداشته اند - بلکه آن را تفسیر می دانند؛ تفسیری عالی - که جز راسخان در علم، از اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله)، کسی به آن دسترسی ندارد - و سخنان دیگر در مورد آیه را تخمین و تأویل بی دلیل معرفی می کند.

چکیده

1. در سخن امام باقر (علیه السلام) آمده است: «یک نمونه از پشت سرافکندن «قرآن» آن بود که حروف و کلمات آن را استوار؛ ولی حدود و احکام آن را تحریف و تغییر دادند».

2. امام صادق (علیه السلام) در حدیثی تقریر فرموده اند: در «قرآن»، نام مبارک علی (علیه السلام) نیامده، زیرا «قرآن» فقط کلیات را بیان می کند. طبق این حدیث، هر روایتی که حاکی از وجود اسم [امام] علی (علیه السلام) در «قرآن» و سپس حذف آن باشد، ضعیف السّند بوده و مردود شناخته می شود.

3. از امام باقر (علیه السلام) روایت شده که فرمودند: «هنگام مسئله ظهور، حضرت مهدی (عج) به مردم «قرآن» می آموزد. آن گاه دشوارترین کار در این امر، مسئله ی ترتیب مصحف است...». اگر «قرآن» در مصحف امام زمان (علیه السلام) غیر از ترتیب، به لحاظ دیگری با قرآن های موجود تفاوت داشت، حضرت، متذکر آن نیز می گردید.

4. روایت «عرض بر کتاب الله» از دو جهت بر مصون بودن «قرآن» از تحریف دلالت دارد:

الف) باید معیاری که برای تشخیص صحیح از سقیم وضع می شود، خود از سلامت کامل برخوردار باشد; ولی اگر خودِ معیار در معرض شک و تردید باشد، در این صورت نمی تواند مقیاس تشخیص حق و باطل قرار گیرد.