اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 215

تبدیل متن کتاب یا کم و زیاد کردن آن; بلکه «قرآن» می گوید: کتب عهدین دستخوش تحریف معنوی شده و آن را به غیر معنای خود تفسیر کرده اند و در اخبار اسلامی و احادیث بزرگان اسلام نیز چیزی که بیانگر وقوع تغییر و تحریف در نصّ عهدین باشد، وجود ندارد; البته دلیلی هم بر آن نداریم (1).

در تأیید این دیدگاه نیز، شیخ طوسی در تفسیر آیه: یُحَرِّفُونَ الْکَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ 2 ; یعنی سخنان را از جایگاه اصلی آن منحرف می سازند، گفته است: «آن را از تفسیر و تأویل مناسب خود تغییر می دهند» (2).

شیخ محمد عبده دراین باره می نویسد:

بخش مهمّی از تحریف، تأویل سخن خداوند است که بر غیر معنایش حمل شود و از لفظ تحریف (در قرآن) نیز همین معنا به ذهن می رسد و همین تأویل موجب گردید که یهودیان و مسیحیان [به] مقابله با پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) پرداخته، نبوتش را انکار کنند و این شیوه همیشگی آنان تا امروز است که بشارت های عهدین را تأویل می برند (3).

آن چه باید در این زمینه افزود این که شیوه اهل کتاب همواره این بود که کتاب های خود را تجزیه نموده، بخش هایی را که به نفع آنها بود، برای مردم آشکار می کردند ولی بخش هایی را که به ضرر آنها بود، همواره از مردم مخفی می نمودند. آنان هم چنین بشارت هایی را که از ظهور پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) خبر می دهد، توجیه کرده، آن را برخلاف مجرای طبیعی خود تغییر می دهند.

تحریف در نحوه گویش

یهودیان، واژگانی را با لهجه ی تحریف یافته ادا می کردند تا معنای اصلی خود را از دست بدهد. آنان هنگام سخن گفتن و استفاده از برخی واژگان، چنان زبان خود را می چرخاندند که آن الفاظ به ناسزا تبدیل می شد. خداوند متعال، این عمل ناپسند آنان

1- (1) . صیانه القرآن من التحریف، محمدهادی معرفت، ص121 - 122.
2- (3) . التبیان، ج3، ص470.
3- (4) . التبیان، ج5، ص140.