اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 33

مطالبی هم چون آن را فراهم آورد. کتابی که خود نور است و خود دلیل (آفتاب آمد دلیل آفتاب)! کتابی که حتی ظاهر آن نیز آشکار و گویا بر حقانیت آن است. کتابی که پیروی از آن موجب رهنمون شدن به بهشت است; یعنی از محتوای آسمانی و الهی برخوردار است. کتابی که گوش فرادادن به آن نیز موجب رستگاری است; یعنی از عبارات و الفاظ خاصی برخوردار است که استماع آن موجب هدایت می شود. ویژگی ای که در واژگان کتاب های دیگر وجود ندارد; یعنی همان اعجاز صوتی و لحنی «قرآن» که شفابخش جانها و دل هاست.

قرآن از منظر امام حسن مجتبی (علیه السلام)

امام حسن مجتبی (علیه السلام) در توصیف اعجاز محتوایی «قرآن کریم» چنین می فرماید:

«اِنَّ هذَا الْقُرْآنِ فِیهِ مَصَابِیحُ النُّورِ وَشِفَاءُ الصُّدورِ، فَلْیُجْلِ جَال بَصَرَه وَلْیَلْحِمْ الصّفَهُ فِکْرَهَ فَاِنَّ التَّفَکُرَ حَیاهُ قَلْبِ الْبَصیرِ کَمَا یَمْشِی الْمُسْتَنِیرُ فِی الظُّلُماتِ بِالنُّورِ (1); همانا «قرآن» دارای جایگاه نور و درمان سینه هاست. هر شخص تیزبین باید در آن دقّت کند و نظر خویش را بر آن بیفکند؛ زیرا اندیشه نمودن، موجب حیات و روشنی قلب انسان بینا می شود؛ چنان که هرکس خواستار روشنائی در تاریکی ها باشد، به سبب نور، راه را می پیماید».

امام حسن مجتبی (علیه السلام)، هم چون پدر بزرگوارشان، «قرآن» را کتابی برجسته می دانند که موجب روشنایی و بصیرت است و این بصیرت، ناشی از متن و محتوای آیات می باشد و همین ویژگی موجب امتیاز و برجستگی آن شده و این امتیاز همواره در «قرآن» بوده و هست.

امام حسین (علیه السلام) و قرآن

سالار شهیدان - ابا عبدالله الحسین (علیه السلام) - «قرآن» را کتابی ارجمند و برخوردار از چهار ویژگی برجسته می داند و می فرماید:

«کِتَابُ اللَّهِ - عَزَّوَجلَّ - عَلَی أَرْبَعَهِ أَشْیاء، عَلَی الْعِبَارَهِ وَالاَْشَارَهِ وَاللَّطَائِفِ وَالْحَقَائِقِ،