اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 34

فَالْعِبَارَهِ لِلْعَوَامِ وَالاِْشَارَهُ لِلْخَواصِ وَاللَّطَائِفُ لِلاَْوْلیَاءِ وَالْحَقَائِقُ لِلاَْنْبِیَاءِ (1); کتاب خداوند متعال دارای چهار بخش است: عبارات، اشارات، لطایف و حقایق. عبارات آن برای همه و عموم می باشد. اشارات آن برای خواص سودمند است و لطایف آن برای اولیاءالله است و حقایق آن مختص به انبیاست».

از نظر امام حسین (علیه السلام) که خود از معصومین و در ردیف انبیاست، «قرآن» یگانه کتابی است که خارق العاده و بی نظیر است; هم ظاهر و الفاظ آن و هم متن و حقایق آن: ظاهر و عبارات آن برای همه جاذبه دارد و مورد توجه است; ولی از آن بالاتر، اشارات قرآنی است که ناشی از الفاظ و متن آن است و آن برای دانشمندان خواص و ژرف نگر می باشد و از آن برتر، لطایف قرآنی است که اولیاءالله از آن سود می برند; در مرحله ای بالاتر، حقایق آن قرار دارد که برای انبیا (علیه السلام) - یعنی پیامبر (صلی الله علیه و آله) و دیگر معصومین (علیهم السلام) - قابل دریافت است. در روایت مذکور، امام حسین (علیه السلام) با جملات کوتاه، اعجاز و عظمت «قرآن» را چه در قالب الفاظ و چه در قالب باطن آن بیان نموده اند که هرکس به اندازه توان و ظرفیت خویش می تواند از «قرآن» بهره گیرد و «قرآن» کتاب الهی، برجسته، برگزیده و بی مثال است.

امام سجاد (علیه السلام)

امام زین العابدین (علیه السلام) در سخنان خویش به عظمت و جنبه خارق العاده بودن «قرآن» اشاره نموده، در تعابیری دلنشین، به هنگام ختم «قرآن» این چنین فرموده اند:

«... جَعَلْتَهُ نُوراً نَهْتَدِی مِنْ ظُلَمَ الظَّلالَهِ وَالْجَهَالَهِ بِاتِّبَاعِهِ... وَمِیزَانَ قِسْط لا یَجیفُ عَنِ الْحَقِّ لِسَانُهُ وَنُورُ هُدًی لا یُطْفَأُ عَنِ الشّاهِدِینَ بُرْهَانُه... (2); خدایا! «قرآن» را مشعلی نورانی قرار دادی که با پیروی از آن، ما از تاریکی، گمراهی و جهالت نجات می یابیم...; «قرآن» میزان و محور قسط و عدالت است که از حق دور نمی شود. «قرآن» نور هدایت است که در محفل صاحبدلان، هرگز چراغ آن خاموش نمی گردد».