اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 52

می کند: «آیه شریفه، دلالت بر اعجاز «قرآن» و درستی رسالت پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) دارد; زیرا پیامبر، مشرکان را به مبارزه در همانند آوری «قرآن» دعوت کرد و سپس اعلام نمود که اگر نتوانستید که هرگز نمی توانید مانند «قرآن» را بیاورید! تعبیر لَنْ تَفْعَلُوا نیز تأکید رسایی است بر این که در آینده هم «قطعاً نمی توانید» مانند «قرآن» بیاورید و این خود خبری غیبی از آینده است» (1).

مرحوم مجلسی پیرامون آیه 82 سوره «نساء» أَ فَلا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ کانَ مِنْ عِنْدِ غَیْرِ اللّهِ لَوَجَدُوا فِیهِ اخْتِلافاً کَثِیراً به اعجاز «قرآن» در سلامت از هرگونه عیب و کاستی اشاره نموده، می نویسد:

جمعی از متکلمان در مورد آیه شریفه بر این باورند که مراد از سلامت قرآن، آن است که «قرآن» کتابی بزرگ، مشتمل بر علوم فراوانی است. اگر «قرآن» از جانب کسی غیر از خدا بود، بی گمان کلمات متناقض در آن یافت می شد; چرا که لازمه هر کتاب بزرگی که موضوعات گسترده ای را دربر می گیرد، وجود تناقض است; حال آن که چنین تناقض و اختلافی در «قرآن» نیست و این دلیلی بر اعجاز آن است (2).

از نگاه علامه مجلسی، مهم ترین و شاخص ترین وجه اعجاز «قرآن» در فصاحت و بلاغت آن است; چنان که عموم علما (از عامه و خاصّه) بر آن هستند که اعجاز «قرآن» به جهت فصاحت بالا و والای «قرآن» و نیز بلاغت «قرآن» است؛ به گونه ای که فصحای عرب، علمای زبان شناس و آنان که بر ساختار زبان احاطه کامل دارند، بر آن اعتراف نموده اند. و هم چنین از وجوه اعجاز قرآن، اشتمال آن بر اخبار غیبی نسبت به گذشته و آینده و نیز مشتمل بودن آن بر مطالب علمی الهی نسبت به مبدأ و معاد; دارا بودن مکارم اخلاق و بیان حکمت های علمی و عملی و دوری «قرآن» از هرگونه ناسازگاری و... است; ولی وجه نخست از همه سزاوارتر است (3).

1- (1) . بحارالانوار، ج17، ص167.
2- (2) . همان، ص174.
3- (3) . بحارالانوار، مجلسی، ج17، ص224.