اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 90

10. وجوه اعجاز قرآن (معارف عالی)

اشاره

اهداف: 1) آشنایی با محتویات معرفتی و تشریعی «قرآن»؛ جهت اثبات تقلیدناپذیری آن به لحاظ محتوا؛ 2) تبیین رابطه ی بین معارف «قرآن» و اعجاز آن؛ 3) مقایسه میان معارف «قرآن» با دیگر متون آسمانی موجود؛ به منظور اثبات الهی و وحیانی بودن کلام و معارف قرآن.

مقدمه

«قرآن کریم» که قانون اساسی و اصلی ترین منبع تشریع و قانون گذاری در دین مبین اسلام به شمار می رود، همه ابعاد زندگی بشر و نیازهای گوناگون وی در محیط خانواده و جامعه و نیز حوزه های فردی و جمعی او را در نظر گرفته و در همین راستا، عالی ترین و کارآمدترین قوانین و مقرّرات را وضع نموده است تا بتواند در تمامی اعصار و قرون، پاسخگوی نیازمندی ها و خواسته های مشروع و طبیعی انسان باشد; قرآن پژوهان و کارشناسان علوم قرآنی از این ویژگی به «اعجاز تشریعی» یا «اعجاز در معارف» تعبیر کرده اند. از نگاه استاد معرفت، انسان همواره پرسش هایی درباره هستی و راز آفرینش با خود داشته و پیوسته در تلاش بوده تا پاسخ های قانع کننده ای برای آن بیابد; سؤال هایی از این قبیل که از کجا آمده؟ چرا آمده و به کجا می رود؟ ولی تاکنون هیچ یک از علوم و معارف بشری نتوانسته اند پاسخ های درست و قانع کننده ای به این پرسش ها بدهند; لذا «قرآن» می فرماید: وَ ما أُوتِیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاّ قَلِیلاً 1 ; و هر آن چه از دانش به دست آورده اید،