وهابیت و توحید صفحه 100

و نیز می‌فرماید:

لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَ الَّذِینَ یدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا یسْتَجِیبُونَ لَهُمْ بِشَیءٍ. . . (رعد: ١۴)

دعوت حق از آن اوست! وکسانی را که (مشرکان) غیر از خدا می‌خوانند، (هرگز) به دعوت آنها پاسخ نمی‌گویند!

در اضافه دعوت به حق نکته‌ای نهفته است، و آن اینکه دعوت بر دو قسم است؛ یکی دعوت حق با اعتقاد به اصالت و استقلال و حقیقت است که مخصوص خداست، و دیگری دعوت بدون اصالت و استقلال که از غیر خدا انجام می‌گیرد.

حسن بن علی سقاف شافعی می‌گوید:

همانا بدان که عبادت در شرع به معنای غایت خضوع و تذلّل، نسبت به کسی است که خاضع، معتقد به صفات ربوبیت برای او شده است. و اما در لغت عبادت به معنای اطاعت، و عبودیت به معنای خضوع و ذلّت است. پس عبادت شرعی غیر از عبادت لغوی است؛ و لذا به کسی که خضوع کرده و نسبت به انسانی ذلت نموده گفته نمی‌شود که شرعاً او را عبادت نموده است، و این مطلبی است که حتی دو نفر هم در آن اختلاف ندارند. لذا هرکس کنار قبر پیامبر (ص) یا ولی خدا تذلّل کرده و به آنها توسل جسته، گفته نمی‌شود که او غیر خدا را عبادت کرده است؛ زیرا مجرد ندا و استغاثه و خوف و رجا را شرعاً عبادت نمی‌نامند، گرچه در لغت به آن عبادت گویند. . .

امّا دعا، پس تمام اقسام آن عبادت نیست، مگر آنکه ما کسی را