وهابیت و توحید صفحه 105

[سلیمان] گفت: ای بزرگان! کدام یک از شما تخت او را برای من می‌آورد پیش از آنکه به حال تسلیم نزد من آیند؟

این درخواست حضرت سلیمان (ع) از جماعتی است که نزد او نشسته‌اند؛ درخواستی از چیزی که قطعاً سلطه غیبی بر انجام آن لازم است، سلطه‌ای غیبی که اصل آن برای خداست چون که کار خارق‌العاده است، ولی از آنجا که خداوند متعال به اولیای خود این سلطه را عنایت کرده تا به اذن او انجام داده و به کار گیرند، بدین‌جهت حضرت سلیمان (ع) از حاضرین می‌خواهد که هر کس چنین سلطه‌ای را دارد اعمال کند. لذا خداوند متعال در ادامه آیه فوق می‌فرماید:

قَالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیکَ طَرْفُکَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قَالَ هذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّی (نمل:۴٠)

[امّا] کسی که دانشی از کتاب [آسمانی] داشت گفت: پیش از آنکه چشم بر هم زنی، آن را نزد تو خواهم آورد! و هنگامی که [سلیمان] آن [تخت] را نزد خود ثابت و پابرجا دید گفت: این از فضل پروردگار من است.

بلکه در مواردی خداوند متعال به کسی که از دنیا رحلت کرده این امکان را داده و او را مسلّط بر کارهای خارق عادت نموده است.

به سند صحیح از رسول خدا (ص) روایت شده که فرمود:

مَا مِنْ أَحَدٍ یُسَلِّمُ عَلَی إِلاَّ رَدَّ الله عَلَیَّ رُوحِی حَتَّی أَرُدَّ عَلَیهِ السَّلامُ.(1)