وهابیت و توحید صفحه 108

و یا اینکه نظر استقلالی به آنها داشته باشد در حالی که هرگز کسی که دعای طلب و مسألت از غیر خدا دارد چنین نیتی را درباره او ندارد.

آری اگر کسی با اعتقاد استقلالی، سلطه غیبی را از اولیای الهی بخواهد قطعاً شرک است نه از آن جهت که دعای طلب و مسألت از آنها داشته بلکه به جهت اینکه اعتقاد استقلالی برای آنها داشته است. بدین‌جهت است که حضرت عیسی (ع) قید «به اذن خدا» را در مورد عملکرد خود گوشزد نموده است آنجا که خداوند سبحان از قول او این چنین نقل می‌کند:

أَنِّی أَخْلُقُ لَکُمْ مِنَ الطِّینِ کَهَیئَةِ الطَّیرِ فَأَنْفُخُ فِیهِ فَیکُونُ طَیراً بِإِذْنِ اللهِ وَ أُبْرِئُ الأَکْمَهَ وَ الأَبْرَصَ وَ أُحْی الْمَوْتی بِإِذْنِ اللهِ (آل‌عمران: ۴٩)

من از گِل، چیزی به شکل پرنده می‌سازم؛ سپس در آن می‌دمم و به فرمان خدا، پرنده‌ای می‌گردد. و به اذن خدا، کورِ مادرزاد و مبتلایان به برص [پیسی] را بهبودی می‌بخشم؛ و مردگان را به اذن خدا زنده می‌کنم.

خلاصه اینکه در دعای طلب و مسألت از اولیا در اموری که ادعا می‌شود سلطه غیبی دارد هنگامی شرک در ربوبیت است که انسان انجام و تحقق آن را از غیر خدا بخواهد به اعتقاد اینکه او قادر مستقل و بدون اذن از جانب خداست، ولی اگر چنین اعتقادی را ندارد بلکه معتقد است هر چه می‌کند به اذن و اراده و مشیت خداوندی است، هرگز داخل در شرک ربوبی نمی‌شود.

همان‌گونه که دعای طلب و مسألت هنگامی داخل، در شرکِ در