وهابیت و توحید صفحه 134

محمّد بن عبدالوهاب نیز می‌گوید:

عبادت مخصوص خداوند متعال است وکسی در آن حقی ندارد ودعا نوعی از عبادت است که کوتاهی کردن از آن مستوجب عذاب می‌باشد، لذا تقاضا از غیر خدا انحراف از عبادت خدا وشریک قرار دادن غیر او در عبادت با خداوند است.(1)

پاسخ

١. ما به قرینه ذیل آیه که تعبیر به ( عِبادَتِی ) کرده صدر آن را به معنای دعای مخصوص معنا می‌کنیم که همان خواستن همراه با اعتقاد به ربوبیت یا عبودیت است.

٢. خطاب آیه به مشرکان است که بدون ارتباط واتصال واسطه به خدا از وسائط حاجت می‌خواستند، وسائطی که نه قابلیت واسطه‌گری داشته ونه اذن خدا به توجّه به آن وسائط بوده است.

٣. اینکه خداوند متعال از دعا وخواستن در این آیه تعبیر به عبادت کرده بدین جهت است که خطاب آیه به مشرکان است، مشرکانی که با نظر استقلالی، وسائط را خوانده واز آنها حاجت می‌خواستند وشکی نیست که این نوع درخواست، عبادت به حساب می‌آید.

بنابراین خواستن وتوجّه، همراه با اعتقاد استقلالی در تأثیر، شرک است، نه مطلق خواستن وتوجّه کردن؛ زیرا خداوند متعال در قرآن کریمش به صراحت سخن از واسطه به‌میان آورده ومردم را به طلب کردن وواسطه قراردادن دعوت کرده‌است؛ آنجا که می‌فرماید: ( یا أَیهَا