وهابیت و توحید صفحه 155

پاسخ

اوّلاً: خطاب در آیه فوق به مشرکانی است که نظر استقلالی به واسطه‌ها اعم از ملائکه، جنّ ویا بت‌ها داشته‌اند که به طور حتم این دیدگاه شرک بوده وکفر آن ثابت وحتمی است. ولذا خداوند متعال درباره عقیده آنان می‌فرماید: ( زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ ) یعنی گمان شما در اینکه واسطه را از ارتباط طولی آن با خدا قطع کرده‌اید.

ثانیاً: از ظاهر این آیه وآیات دیگر استفاده می‌شود که مشرکان دید استقلالی نسبت به وسائط داشته وآنها را مستقل در تدبیر می‌دانستند ولذا قرآن کریم نفی ملک واستقلال از وسائط نموده است.

شبهه هشتم: کفایت کردن خدا

خداوند متعال می‌فرماید:

. . . قُلْ أَ فَرَأَیتُمْ مَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللهِ إِنْ أَرادَنِی اللهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ کاشِفاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرادَنِی بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِکاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِی اللهُ عَلَیهِ یتَوَکَّلُ الْمُتَوَکِّلُونَ) (زمر: ٣٨)

آیا هیچ درباره معبودانی که غیر از خدا می‌خوانید اندیشه می‌کنید که اگر خدا زیانی برای من بخواهد، آیا آنها می‌توانند گزند او را برطرف سازند؟ ! ویا اگر رحمتی برای من بخواهد، آیا آنها می‌توانند جلو رحمت او را بگیرند؟ ! بگو: خدا مرا کافی است؛ وهمه متوکّلان تنها بر او توکّل می‌کنند.

گفته شده: در رفع گرفتاری‌ها تنها کفایت‌کننده انسان، خداست.