وهابیت و توحید صفحه 156

پاسخ

هر آنچه از آیه قبل وآیات قبل از آن پاسخ دادیم در مورد این آیه نیز می‌گوییم. وانگهی رجوع به اسباب با توکل بر خدا منافاتی با توحید ندارد. و نیز مطابق برخی از آیات، انسان باید برخی افراد را نیز کفایت‌کننده خود در طول کفایت الهی بداند آنجا که خداوند متعال می‌فرماید: یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَسْبُکَ اللهُ وَ مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ ؛ «ای پیامبر! تو را خدا و پیروانت از مؤمنان کفایت می‌کند» . (انفال: ۶۴)

شبهه نهم: بطلان صدا زدن غیر خدا

خداوند متعال می‌فرماید:

ذلِکَ بِأَنَّ اللهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّ ما یدْعُونَ مِنْ دُونِهِ هُوَ الْباطِلُ وَ أَنَّ اللهَ هُوَ الْعَلِی الْکَبِیرُ) (حج: ۶٢)

این به خاطر آن است که خداوند حقّ است؛ وآنچه را غیر از او می‌خوانند باطل است؛ وخداوند بلندمقام وبزرگ است.

مطابق این آیه صدا زدن غیر خدا باطل به حساب آمده است.

پاسخ

با آنچه به طور تفصیل از اعتقادات مشرکان بیان داشتیم به دست می‌آید که آیه فوق مربوط به مشرکانی است که وسائط را می‌خوانده واز آنان طلب حاجت می‌کردند بدون آنکه ارتباط آنها را با خداوند حفظ کرده باشند. وبه تعبیر دیگر، وسائط را مستقل در تأثیر می‌دانستند، ولذا از اعتقاد آنها به ( یدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ) تعبیر شده است.