وهابیت و توحید صفحه 171

کسی که در حال سخن گفتن با دیگری است بگویی: (آن‌چه سخن می‌گویی زود است که دروغش معلوم گردد) این جمله دلالت می‌کند بر اینکه او سخن دروغ می‌گوید نه اینکه هر سخنی کذب است، و همچنین است قول خداوند متعال: (و کسانی که از غیر خدا می‌خوانید) تا قول خداوند (و روز قیامت شرک (و پرستش) شما منکر می‌شوند) ؛ زیرا به رفع ( یکْفُرُون َ) عطف بر ( مَا یمْلِکُونَ ) است، و اگر جواب قول خداوند ( إِنْ تَدْعُوهُمْ ) بود باید مجزوم می‌شد؛ چرا که فعل مضارع است، و باید در جواب إِنْ شرطیه مجزوم گردد. (1)

شبهه هفدهم: نهی از صدا زدن کسی همراه با خدا

خداوند متعال می‌فرماید: ( وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللهِ أَحَداً ) ؛ «و اینکه مساجد از آن خداست، پس هیچ کس را با خدا نخوانید» . (جن: ١٨)

گفته شده: نباید همراه با خدا کسی دیگر را صدا زد و این مطلبی است که از این آیه استفاده می‌شود.

پاسخ

مقصود از دعا و صدا زدن و خواندن در این آیه دعای عبادت است، به دو قرینه؛ یکی کلمه (مساجد) که برای عبادت وضع شده و دیگری کلمه ( مَعَ اللهِ ) که به معنای اشتراک و شرکت است.

سید بدرالدین حوثی در پاسخ از استدلال وهابیان به این آیه می‌گوید:

پس جواب این است که این مخصوص به دعای عبادت است به دو قرینه: