وهابیت و توحید صفحه 172

قرینه اول: تقدیم (وَ أَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ) ، و مساجد برای عبادت وضع شده است و مظنه عبادت و قول خداوند متعال و از سجود مشتق شده است: (پس با خدا کسی را نخوانید) ، که با (فاء) آمده و نهی در آن‌که متفرع بر (وَ أَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ) است قرینه می‌باشد بر اینکه مراد دعای عبادت است، گویا فرموده: همانا مساجد همان مواضع عبادت برای خداست و سزاوارتر است که خدا در آنجا پرستش شود و با او کس دیگری را نپرستید. پس بهتر حمل دعاست بر دعایی که عبادت به حساب می‌آید به قرینه‌ای که ذکر شد و لذا این آیه از قبیل استعمال مطلق در مقید است.

قرینه دوم: قول خداوند متعال است (مَعَ اللهِ) که درباره کسی گفته می‌شود که با خدا، غیر او را پرستش کند، و بر کسی که زید را صدا زده گفته نمی‌شود اینکه با خدا کسی را پرستش نموده است. و نظیر این مورد است اگر بگویی: می‌خواهم تا فلانی را به غذایم دعوت کنم و همراه او کس دیگری را نمی‌خوانم؛ که از این جمله فهمیده نمی‌شود مگر دعوت به ضیافت نه مطلق دعوت؛ زیرا از کلمه (مع) اشتراک در معنا فهمیده می‌شود نه اشتراک در مجرد لفظ. و تأکید می‌کند این مطلب را کثرت استعمال کلمه دعایی که به معنای شرک نیست، و آن در کتاب و سنت و کلام صحابه و امت به طور زیاد وارد شده است؛ به خاطر این که از معنای شرک سالم می‌باشد آن‌گونه که اشاره کردیم. اما بین اینکه صدا زده شده، زنده باشد یا مرده به طور مطلق فرق باشد، دلیلی بر آن نیست.(1)