وهابیت و توحید صفحه 32

دانسته و آنان را مالک و ربّ مستقل می‌پنداشتند و لذا در این آیه آنان را بدین جهت نکوهش کرده است.

مشرکان و شرک در ربوبیت

خداوند متعال می‌فرماید:

قُلْ أَ غَیرَ اللهِ أَبْغِی رَبًّا وَ هُوَ رَبُّ کُلِّ شَیءٍ وَ لا تَکْسِبُ کُلُّ نَفْسٍ إِلاَّ عَلَیها (انعام: ١۶۴)

بگو: آیا غیر خدا، پروردگاری را بطلبم، در حالی که او پروردگار همه چیز است؟ ! هیچ کس، عمل [بدی] جز به زیان خودش، انجام نمی‌دهد.

از این استفهام انکاری در آیه استفاده می‌شود که مشرکان شرک در ربوبیت داشته‌اند.

و نیز می‌فرماید:

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ (اعراف: ١٧٢)

و [به خاطر بیاور] زمانی را که پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذریه آنها را برگرفت؛ و آنها را گواه بر خویشتن ساخت؛ [و فرمود:] آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: آری، گواهی می‌دهیم! [چنین کرد مبادا] روز رستاخیز بگویید: ما از این، غافل بودیم؛ [و از پیمان فطری توحید بی‌خبر ماندیم].

از این آیه که درصدد اقرار بر ربوبیت الهی است و بر اثبات آن تأکید دارد، استفاده می‌شود که مشرکان شرک ربویی داشته‌اند.