وهابیت و توحید صفحه 38

خداوند متعال می‌فرماید:

إِنَّ اللهَ رَبِّی وَ رَبُّکُمْ فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقِیمٌ (آل‌عمران:۵١)

خداوند، پروردگار من وشماست؛ او را بپرستید (نه من، ونه چیز دیگر را) ! این است راه راست!

و نیز می‌فرماید: لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ خالِقُ کُلِّ شَیءٍ فَاعْبُدُوهُ ؛ «هیچ معبودی جز او نیست؛ آفریدگار همه چیز است؛ او را بپرستید» . (انعام: ١٠٢)

و نیز از قرآن استفاده می‌شود که از جمله مفاسد شرک در الوهیت شرک در ربوبیت است آنجا که می‌فرماید:

وَ ما کانَ مَعَهُ مِنْ إِلهٍ إِذاً لَذَهَبَ کُلُّ إِلهٍ بِما خَلَقَ وَ لَعَلا بَعْضُهُمْ عَلی بَعْضٍ سُبْحانَ اللهِ عَمَّا یصِفُونَ (مؤمنون: ٩١)

ومعبود دیگری با او نیست؛ که اگر چنین می‌شد، هر یک از خدایان مخلوقات خود را تدبیر واداره می‌کردند وبعضی بر بعضی دیگر برتری می‌جستند (و جهان هستی به تباهی کشیده می‌شد) ؛ منزّه است خدا از آنچه آنان توصیف می‌کنند!

معنای آیه این است که اگر همراه خدا - نعوذ بالله - خدایی باشد باید ربّ و خالق باشد، و در این صورت در عالم فساد خواهد بود، و نبود فساد دال بر آن است که ملازمه بین توحید در ربوبیت و خالقیت با توحید در الوهیت وجود دارد.

قوم حضرت نوح (ع) هنگامی که عبادت غیر خدا را می‌کردند نوح (ع) آنان را دعوت به استغفار نزد پروردگارش می‌کند و آنان را به توحید در ربوبیت می‌خواند آنجا که می‌فرماید: