وهابیت و توحید صفحه 74

وخضوع کنید! همگی سجده کردند؛ جز ابلیس که سر باز زد، وتکبر ورزید، (و به خاطر نافرمانی وتکبرش) از کافران شد.

در حدیث قدسی آمده است که شیطان به خداوند عرض کرد:

رَبِّ اَعْفِنی مِنَ السُّجُودِ لآدَمَ وَ اَنَا أَعْبُدُکَ عِبَادَةً لَمْ یعْبُدْکَهَا مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ نَبِی مُرْسَلٌ. فَقَالَ جَلَّ جَلالُهُ: لاَ حَاجَةَ لِی فِی عِبَادَتِکَ، اِنَّمَا عِبَادَتِی مِنْ حَیثُ اُریدُ لاَ مِنْ حُیثُ تُرِیدُ.(1)

پروردگار من! مرا از سجده برای آدم معاف کن و در مقابلش تو را عبادتی می‌کنم که فرشته مقرّب و نبی مرسل چنین عبادتی نکرده است. خداوند جلّ جلاله فرمود: من نیازی به عبادت تو ندارم، همانا عبادت من از راهی است که من می‌خواهم نه از راهی که تو می‌خواهی.

و نیز از امیرمؤمنان (ع) نقل شده که فرمود:

لَمْ یکُنْ سُجُودُهُمْ عِبَادَةً لَهُ، وَ اِنَّما کَانَ سُجُودُهُمْ طَاعَةً لأَِمْرِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ.(2)

سجده آنان عبادت برای او نبود، بلکه سجده آنان در حقیقت اطاعت دستور خداوند عزوجلّ بوده است.

نتیجه آنکه: اطاعت هنگامی صدق می‌کند که بر طبق دستورات خدا عمل شود نه آنکه انسان خود رأی باشد و نیز عبادت هنگامی صدق می‌کند که همراه با اعتقاد به الوهیت یا ربوبیت باشد.